Rotterdam Rocks @ de Baroeg, Rotterdam 24/10/2026

Het is altijd fijn om in de Baroeg te vertoeven. Een tijd geleden ging het pand echter tegen de grond en het zou een tijd duren, voordat het weer steen voor steen opgebouwd zou zijn. In 2026 was het dan zover: de Baroeg herrees als een Phoenix uit zijn as en we waren weer van harte welkom als vanouds. Het eerste optreden voor ons was Rotterdam Rocks, waarin de Nederlandse metal de boventoon voerde. Niet de bands van nu, maar de bands die op de een of andere manier in onze jeugd al op de planken stonden. Het navolgende verslag is een weergave van hoe wij deze dag beleefd hebben. Het zal niet altijd overeen komen met hoe de doorsnee metalhead het zag, dus vandaar deze regels vooraf. Bottom line is, dat we het een topdag vonden en ontzettend hebben genoten van de nieuwe Baroeg en de vijf bands, die daar op het podium stonden.
Het wordt hondenweer vandaag, want ze voorspellen zware storm. Dat weerhoudt ons zeker niet om af te reizen naar een van de gezelligste clubs in Nederland sinds jaar en dag, de Baroeg. Het feit, dat het pand herbouwd is doet daar niks aan af, want wat is het mooi en sfeervol geworden. Ruime entree met bar, volop ruimte voor de zeikerds onder ons en ook voldoende ruimte voor merchandise verkoop. Toch ademt het nog steeds de oude Baroeg, ook al is het spiksplinternieuw. Sluisje door naar de zaal zelf, ruim van opzet met een ruim balkon. Ik denk ook even aan de Pul in Uden qua opzet. Er is ook een bar binnen. Dus je hoeft niks van het spektakel binnen te missen, als je even bij wil laten tappen. Van de dorst zal je dus niet omkomen. Ook in de zaal ademt weer de gemoedelijke ouderwetse Baroeg sfeer uit gelukkig. Het is geen sfeerloos hok geworden, wat zo nodig moest vernieuwen en met zijn tijd meegaan. Dat is het in feite natuurlijk wel, maar de sfeer bleef behouden en dat is in mijn ogen heel erg belangrijk. Het hart van de oude Baroeg klopt nog steeds in de nieuwe Baroeg, dus chapeaux, Baroeg!!
Goed, dan gaan we nu door naar de bands, want er staan vandaag maar liefst vijf klasse bands op de bill. Na elke vier stappen die we doen, komen we weer een bekend gezicht tegen, dus voordat er ook maar een noot gespeeld is hier, voelen we onszelf al thuis. Wat we voorgeschoteld krijgen is een mengelmoes van stijlen. Elke band speelt een uur, wat een mooi concept is. Een uur is mooi om een bloemlezing te geven uit het soms uitgebreide oeuvre van de desbetreffende band en de zaal op stoom te krijgen. We krijgen zelfs dinosauriërs, die muziek maken. Ja, we gaan zelfs zo ver mijn jeugd in. We zien de nieuwe leiders van de rock en metal scene uit Nederland, een Amerikaanse afgezant met daarin een oud ACCEPT lid, de Godfathers van de Nederlandse metal scene en de band, die aan een ongelooflijk mooie comeback bezig is en daarin door niets en niemand gestopt kan worden. Toch mis ik vandaag een band op de bill. Waar is Saint Helens gebleven?!? De nieuwe band van Gert Nijboer en Ernst van Ee. Nou komen we Gert later in de avond nog wel tegen in VENGEANCE, maar toch. Hoe dan ook, in volgorde van opkomst krijgen we vandaag weergaloze optredens te zien van JURASSIC PARK, 7 MILES TO PITTSBURGH, BANGALORE CHOIR, PICTURE en VENGEANCE. Dit is echt een affiche om van te watertanden.

JURASSIC PARK mag openen vanmiddag en eigenlijk is dat jammer voor een band met zo'n reputatie. Hier staat toch half FRANKENSTEIN op het podium en dat schrijf ik met kippenvel op mijn armen, want dat was me toch een monsterlijke band. Zo jammer dat dit ooit gestopt is, maar in de ziel van Frankenstein staan deze vier kanjers zich te presenteren op het podium in Rotterdam. Met een ferme adrenalinekick, mede door hun nieuwe drummer Jonne, beginnen de oudjes aan hun avontuur hier. Veel te vroeg eigenlijk, want dino's zijn nachtdieren, maar met frisse moed wordt er afgetrapt. Met twee CD's en een live vijftracker op zak is er een mooie setlist uitgerold om een uur mee te vullen. "Ready To Rock" gaat een beetje de mist in, maar geen hond die er wat van gemerkt heeft. De praatjes tussendoor van zanger John Scholing raakt de nuchtere Rotterdammers wel, want er wordt enthousiast gereageerd op hun muziek. “Stand Up” en "Rock & Roll Machine" zorgen ervoor dat de machine in beweging komt en de zaal opgewarmd wordt voor deze kanjers, die er toch maar mooi staan als opener. "Deep In The Shit" gaat over vreemd gaan. In Rotterdam zijn ze echter heel honkvast en is het woord vreemdgaan blijkbaar uit het woordenboek geschrapt. Zelfbevlekking zoals ze het zelf noemden komt voorbij tijdens "Frankenstein", maar voor een band met zo’n naam, faam en reputatie mag dit wel. Persoonlijke favorieten van de nieuwste CD zijn voor mij "Sixpack" en "Crossroads", die hierna voorbij komen. Vooral het bluesy "Crossroads" vind ik een beregoed ummer. Dit is echt een kneiter van jewelste in mijn ogen. Het slide gitaarwerk van Brutus Berthus Westerhuis is van top klasse en ik ga dan ook even helemaal uit mijn dak. Hierna volgt er nog een mooi moment, want de Baroeg wordt officieel gedoopt door John op zijn eigen, miraculeuze wijze. Nooit kan er nu nog iets gebeuren met de Baroeg en zijn inwoners en dat geeft een heel veilig gevoel. Zo'n uur vliegt voorbij en er moet nog een fles kooldioxide leeggespoten worden aan het einde van de show tijdens de RED HOT CHILI PEPPERS/STEVIE WONDER cover "Higher Grounds". Oeps, daar gaat iets niet helemaal goed met de gitaar van Berthus, die soms wegvalt. Wat hebben deze heren eigenlijk nog te verliezen?? Ze stonden op heilige grond in Rotterdam en dat pakt niemand ze meer af. Het is denk ik puur overkill om aan te geven, dat ik genoten heb van het enthousiasme van het gebodene vandaag. Met opgeheven hoofd kunnen de dino’s weer achter de rollator en terug huiswaarts richting het Oosten, waar de wijzen vandaan komen. Ze hebben hun ei gelegd in Rotterdam en hopelijk is dit de voedingsbodem voor meer bezoekjes buiten hun territorium. Gezien de weersomstandigheden buiten had het nummer "Storm Over Holland" misschien ook nog een goede keuze geweest, maar Andrew Elt staat al te popelen om de nieuwe CD te presenteren, dus die storm laten ze aan ons voorbij gaan. Dat er wel degelijk sprake was van een lading muzikale razernij, dat is me wel duidelijk gemaakt vanmiddag.


Meer dan de helft van de zaal kwam vandaag duidelijk af op een van de spaarzame optredens van 7 MILES TO PITTSBURGH. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen. De derde CD werd al voor het optreden aangeschaft en ook daarover zijn de verwachtingen hoog. Andrew Elt zag ik meerdere malen met SLEEZE BEEZ en ook Martin Helmantel is voor mij geen onbekende door zijn werk met ELEGY, maar dit is toch wel van een geheel ander kaliber. Ik kan enorm genieten van bijvoorbeeld de muziek van LED ZEPPELIN, DREAM THEATER en RUSH. Dat zijn niet bepaald de hapklare brokken, waar ik over het algemeen tonnen van verslind. Dit is muziek, waar je even voor moet gaan zitten om het te ondergaan. Dit is een stapje verder. Dit is eredivisie, maar dan op een ander level. Hun muziek is dan ook een samenvoeging van de drie eerder genoemde bands en zelfs de bewegingen van Andrew deden me heel soms denken aan die van de heer Plant. Laat ik een voorzichtige conclusie trekken, dat de hoge verwachtingen, gezien de reacties van de echte kenners die er in grote getalen waren vanavond, volledig worden ingelost. 7 MILES TO PITTSBURGH ging helemaal los. We hebben er zeven jaar op moeten wachten, maar dat wachten was meer dan de moeite waard. De gespeelde nummers was een mooi bloemlezing van hun drie CD's, waarin ook maar liefst vier nummers van de nieuwe CD "Beyond Repair" voorbij kwamen. Nieuwe nummers voor bijna iedereen dus waren opener "All Men Created Are Equal", "Halfway There", "Pacific Coast Highway" en "Kansas". Dat laatste nummer is ook de naam van een toonaangevende band uit Amerika en tussen de fans liep ook iemand met een KANSAS t-shirt aan, dat hij vol trots liet zien aan Martin tijdens dit nummer. Wat een mooi moment! "Damn", "Lost And Found" het mooie "I Feel Your Pain" en afsluiter "Time" vormden het restant van deze memorabele show. Jammer, nee echt mega jammer was, dat de toegift of extra track "Tom Sawyer" dat wel op de setlist stond, niet meer gespeeld kon worden. Verder niets dan lof voor het gebodene. Hopelijk duurt het geen zeven jaar, voordat ze weer het podium opgaan.

BANGALORE CHOIR is voor mij onbekend terrein. Ik ken de naam David Reece uiteraard van zijn tijd bij ACCEPT, maar op de een of andere manier is het nooit echt binnengekomen. Ik had eigenlijk Saint Helens verwacht op deze plek, maar op onverklaarbare wijze is die van de bill gehaald en kwam deze naam vanuit het niets opduiken. Met open vizier ga ik het optreden tegemoet en laat ik me maar verrassen. Na wat recent googelen, ik weet ook niet alles, kom ik erachter dat Hans in 't Zand (PRAYING MANTIS) en Andy Susemihl (ex-UDO) ooit ook deel uitmaakten van deze Amerikaanse hardrock band. De show doet aan alsof er voor een arena wordt gespeeld van proporties, die we in Nederland niet kennen. De nummers liggen wel heel erg lekker in het gehoor, ook al ken ik er geen eentje van. Het is duidelijk, dat alles om David Reece draait dit uur. Opener "Bullet Train" laat horen, dat de band goed op elkaar is ingespeeld. Nummers zoals "Hellhammer", "XTC" en "Generation Clash" klinken lekker en er wordt goed gemusiceerd en door een groep echte fans, die aan de linkerkant van het podium staan gedrukt, ook luidkeels meegezongen. Dit gebeurt ook, als de band de WHITESNAKE cover "Ain't No Love In The Heart Of The City" inzet tot groot genot van David....Reece dus. De andere David kan trots zijn op het feit, dat dit nummer ooit uit zijn pen en die van Bernie Marsden is gevloeid in de jaren zeventig. Ook in 2026 worden de teksten nog steeds woord voor woord meegezongen. Dan praat je dus echt over een klassieker. Ik denk dat veel van de zuiver Amerikaanse opzet van de show aan wat mensen, waaronder ik mezelf reken, een beetje voorbij gaat. Mede omdat het oeuvre van de band me totaal onbekend is. Hun album "Payload" staat op uitkomen en wij zijn denk ik de uitverkorenen, die de premiere van de nummers meemaken in een live versie vandaag. Het enthousiasme en de werklust van de band is er niet minder om en daar ligt duidelijk de kracht van BANGALORE CHOIR vandaag.

PICTURE in de Baroeg is een thuiswedstrijd eigenlijk voor deze rasartiesten en ook vandaag zetten ze weer een topshow neer. Een soort van best-off optreden wordt door de P.A. geknald, dat nog niet meevalt want er is echt zoveel om uit te kiezen. Echter PICTURE kent zijn fans door en door en toch weten ze me op een plezierige manier te verrassen door af te trappen met "Griffons Guard The Gold". Een klasse nummer, dat zeker niet mag ontbreken in de set van vanavond. PICTURE is een geoliede machine en in sneltreinvaart knallen ze er gelijk "Message From Hell" achteraan. "Blown Away" en "Line Of Live" zijn klassiekers in wording, die langzaam aan ook vaste voet aan de grond beginnen te krijgen bij hun optredens. Peter wil al iets eerder aan "Lousy Lady" beginnen, maar wordt op tijd teruggefloten door de rest. Die kleine lettertjes op de setlist ook. "Diamond Dreamer" en "Eternal Dark" zijn de titelnummers van de derde en de vierde plaat, die vandaag back to back voorbij komen. "You're All Alone" is een meezinger en dat hoef je het publiek niet uit te leggen. Terwijl "The Blade" juist een van de meest heavy nummers is, die je je kunt bedenken. Peter legt ons ook nog uit waarom dat je beter niet van een liedje kan spreken. Dat is een uitspraak, die meer bij zijn L.A. The Voice-tijd past. Ja, lach maar, want Peter is echt van alle markten thuis. Dit is zijn ruige kant, maar de man zingt alles en vanavond laat hij toch wel echt even zien dat hij een geboren entertainer is. Zelf koester ik ook heel erg mooie herinneringen aan de tijd, dat ik hem zag optreden op het tuinfeest in Sliedrecht met zijn band FIRST AVENUE, maar ik merk dat ik af begin te dwalen. "Bombers" is Rien zijn momentje. Tijdens het basgedeelte vliegt Mr. PICTURE van het podium af. In de nieuwe opzet moet hij door wat deuren heen, voordat hij in de zaal staat, maar daar staat hij dan te midden van de fans voor het podium dit nummer te spelen. Wat een held!! Ik heb dan al lang niks meer te wensen over, want dit is voor velen waardoor PICTURE toch echt zijn doorbraak kende naar het grote publiek. "Heavy Metal Ears" is nog zo’n kneiter van een nummer, dat ik voor het eerst hoorde, toen Alfred Lagarde het op de radio draaide in zijn show tijdens de presentatie van het album. Dat waren nog eens tijden. Persoonlijke favoriet "The Hangman" komt hierna, met zo’n heerlijke PICTURE riff. De band wordt voorgesteld, voordat we de finale ingaan van dit weergaloze optreden. Daarbij krijgen we te horen, dat je beter op de kamer bij Appie de Gelder kan gaan slapen dan bij Len Ruygrok. Appie is ook zo’n stille kracht in de band. Wist je, dat hij net zo makkelijk GENESIS speelt als PICTURE? Ook hij kan gezien worden als muzikale duizendpoot. Len is vandaag uitgerust met zijn Zakk Wylde dartboard gitaar en de glimlach, die hij het hele optreden toont laat duidelijk zien dat hij er altijd weer zin in heeft om met PICTURE de zaak op stelten te zetten. Beiden gesteund door de dieselmotor achter de drums. De man die alles in goede banen lijdt samen met zijn ritmekompaan Rien, niemand anders dan Bakkie zelf. Ja, met zulke muzikanten dan weet je toch dat succes verzekerd is. Met "Night Tiger" en "Lady Lightning" wordt afscheid genomen van het publiek. Dit was weer het bewijs, dat Nederland barst van het talent, want het was echt ouderwets genieten en PICTURE staat niet voor niets al jaren aan de top van de Nederlandse rock en metal scene.

Het laatste gedeelte van dit verslag is voor VENGEANCE. Laat ik maar gelijk met mijn eindconclusie in huis vallen. De band was helemaal in topvorm en ik denk dat dit toch wel een van de beste keren was (en dat waren er heel veel), dat ik de heren aan het werk heb gezien. Wat waren ze goed! Ik ken de band nog uit de tijd, dat Leon Goewie met de eerste demo bij stamkroeg de Bruine Pij aan kwam zetten. Dit was er toch wel eentje om in te lijsten. Als Goewie het podium opstapt, oogt hij fris en enthousiast. Je kan aan de twinkeling in zijn ogen zien, dat hij echt van plan is om er een ultiem feestje van te maken vandaag. En dat lukt zonder al te veel moeite. De energie, die Leon er vandaag ingooit is ongekend. Daar kunnen ze in Borselle nog wat van leren. Hij geeft alleen nog net geen licht. "Take It Or Leave It" is de perfecte opener om de zaak eens goed wakker te schudden. En met "Deathride To Glory" krijg je niet alleen de handen op elkaar, maar worden de stembanden ook aangesproken. "Sun Goes Down" is een klassieker in wording. "Dreamworld" en vooral "May Heaven Strike Me Down" zijn dit al jaren voor deze band. Nummers, die de tand des tijds moeiteloos hebben doorstaan en die je als fan woord voor woord meeblert. Met de "Power Of The Rock" wordt het vuurtje nog een keer extra opgestookt. Kort staan we even stil bij Jan Somers, een van de vele topgitaristen die VENGEANCE door de jaren heeft gehad. "Planet Zilch" is een passend eerbetoon aan hem. Je zou er bijna stil van worden tijdens zo'n eerbiedig momentje in de set. Daarna gaat het dak er weer vakkundig van af met "Take Me To The Limit". De diverse uithalen van Goewie zijn soms adembenemend, maar ook de stabiele line-up heeft het duidelijk naar hun zin vanavond. De hoge gitaaruithalen van Gert Nijboer zijn net zo weergaloos. De nuchtere Bredanaar heeft al eerder zijn sporen verdient bij PICTURE en HIGHWAY CHILE en als je zijn band AUGUST LIFE nog niet kent, dan moet je daar zeker even de tijd voor nemen. Want pas dan ervaart je echt waar deze man toe in staat is. Jammer genoeg ging het optreden van zijn nieuwe band Saint Helens niet door vandaag, maar des te meer is het genieten van zijn gitaarspel bij VENGEANCE. Bassist Johnny Dooms houdt de boel goed in de gaten en enthousiasmeert het publiek constant, terwijl hij het ritme strak houdt, samen met drummer John Emmen, die de zaak achterin voortdurend vakkundig dichtmept. Vlak ook nieuwkomer Bram Engelen niet uit, die zijn mannetje staat aan de rechterkant van het podium. Ook hij zorgt voor de fundering waarop het instituut VENGEANCE vandaag de dag steunt. Met deze toppers gaan we heel ver terug in de tijd als "Down And Out" voorbij komt zetten. Het klinkt als een klok en het oogt fantastisch, alleen de slingers ontbreken nog aan dit feest der herkenning. Na wat jingles, komt de riff van Vara's Vuurwerk voorbij zetten, het begin van "Rock And Roll Shower". Deze klassieker mondt uit in een echte biershower. Leon’s momentje waarbij een giga pul bier op zijn hoofd komt te staan en daarna als biershower over hem heen stroomt. Dat kan zeker als een soort van gimmick gezien worden. Goewie laat hier zien wat een performer van formaat hij eigenlijk is. Tijdens dit moment zingt hij voortdurend door en ook zonder microfoon bereikt zijn stem de hele zaal. Hij werkt langzaam naar het moment toe, dat de pul omver getrokken wordt en hem zijn rock and roll biershower geeft. Het publiek blijft hem toezingen, totdat de douchekraan volledig open gaat. Maar wat dan volgt dwingt bij mij enorm veel respect af. Eerst is er een droogmomentje voor zichzelf uiteraard. Daarna volgt er ook een dweilbeurt voor het podium door Goewie himself. Hulde!! Dat zie je niet veel artiesten doen en de brede lach op zijn gezicht verraadt dat de man in topvorm is en een topavond beleeft. De handdoek vormt gelijk de perfecte verkleedpartij voor "Arabia". Het lijkt wel alsof het publiek extra hard meezingt tijdens de afsluiter van dit waanzinnig goede optreden. Wat een climax!! Wat een band! Wat een enthousiasme!! Een mooiere afsluiter van de avond kan ik mezelf niet wensen. De koek is echter nog niet op en "She Is The Woman" brengt de zaal nog een keer in extase, althans voor mij wel. De zegetocht van VENGEANCE is daarna ten einde gekomen. Het publiek wordt bedankt en nu is het onze beurt om een weg naar huis te ploeteren door de heersende storm. Maar dit pakken ze ons mooi niet meer af. VENGEANCE was zo goed dat superlatieven me tekort schieten. Zo goed? Ja, zo goed! Na het optreden van VENGEANCE begint voor ons nog een korte zoektocht backstage naar de microfoonstandaard van JURASSIC PARK, die moederziel alleen stond achter het podium. Maar goed dat er messenger is vandaag de dag en zo kregen we ook mooi de gelegenheid om de backstage area te verkennen en ook die ziet er echt puik uit. Bedankt Baroeg en Robert Soeterboek voor een prachtige editie van Rotterdam Rocks en hopelijk tot gauw. Uiteraard ook dank aan de helden van de avond, JURASSIC PARK, 7 MILES TO PITTSBURGH, BANGALORE CHOIR, PICTURE en VENGEANCE.

*Tekst: Toine van Poorten; Foto's: Rita van Poorten.

Back to Main Page