VERY 'EAVY presents DUTCH STEEL

VERY 'EAVY presents DUTCH STEEL
22 februari 2015
Hedon, Zwolle

Mensen die echt iets hebben met de Nederlandse hard rock en heavy metal scene uit de periode 1980-1990 kunnen hun hart ophalen de laatste tijd. Robert Haagsma maakte een prachtige selectie van het beste materiaal uit die tijd en liet er een schitterend tijdsdocument van maken in de vorm van de dubbel CD “Dutch Steel”. Maar als je in die tijd de concerten afstruinde, demo’s verzamelde en luisterde naar Stampij en Betonuur, dan draaide je platen en geen CD’s. Dus werd er ook besloten om deze verzamelaar op vinyl uit te brengen. Drie zware plakken vinyl in de kleuren rood, wit en blauw. Chauvinistisch misschien, maar als je goed luistert naar de muziek die er op staat, dan is dat zeker driedubbel en dwars verdiend. Eindelijk gerechtigheid voor de vaak verguisde Hollandse metal scene. In de bespreking hiervan kon ik al geen superlatieven genoeg vinden om deze dubbelaar de hemel in te prijzen. Het kostte me aardig wat woorden, maar bracht ook heel veel mooie en kostbare herinneringen bij me naar boven. De zangers waren altijd het struikelblok en in plaats van de LP van SAD IRON te kopen, moesten we ook maar eens luisteren naar de NWOBHM en de US Metal bands uit die tijd. Dat werd steevast gedaan door ondergetekende en de Japanse metal bands vond ik ook helemaal geweldig. Al kostte de elpees van die Japanners toen twee keer zo veel, ik had het er graag voor over. Zelf hoorde ik niet echt, dat Nederlandse zangers zo veel slechter klonken dan hun buitenlandse collega’s. In de ogen van veel bladen werden ze vaak afgeschilderd als ondermaats en gewoontjes. Nou, aan me hoela! De Nederlandse bandjes klonken beslist net zo vet! Nu dertig jaar na dato komen als kers op de bestaande Dutch Steel cake, een gedeelte van die oude helden weer op een podium bij elkaar. De plannen werden in oktober 2014 gesmeed, toen Robert Haagsma en Hugo Koch de koppen bij elkaar staken om het Dutch Steel Festival vorm te geven. Daarna is het nog bijna een half jaar wachten voordat de festiviteiten plaats gaan vinden, maar de reacties op Facebook waren dermate positief, dat ik niet de enige was, die echt halsreikend naar deze dag uit ging kijken. Ik heb in al die jaren de Nederlandse metal scene nooit de rug toegekeerd. Sterker nog, samen met Stefan van Zijl en Martin van Wijk hebben we de Holland Heavy Metal website opgezet, waarin we de Nederlandse metal scene uit de jaren tachtig eerden. Gezien de enorme belangstelling een gat in de markt. Alles wat met deze bands te maken heeft, wordt hier ondergebracht. De liefde zit dus duidelijk dieper dan bij een gemiddelde fan. Het programma van deze dag was dan ook echt smullen geblazen en voor mij waren alleen de VOPO’S een band, die ik nooit gezien had. De rest had ik al meerdere malen gezien en sommige mensen kom ik hier in Leerdam nog wel eens tegen (hallo, GILGAMESJ!). Het was me echter wel duidelijk, dat dit een ultiem samenkomen was van alle bands, die nog enigszins actief zijn. De locatie was de Hedon in Zwolle en de datum 22 februari. Een dag, die je als rechtgeaarde Holland Heavy Metal fan nooit meer zal vergeten, als je er geweest bent. Nog meer herinneringen komen boven. Ze zijn verweven in onderstaand verslag. Een verslag, dat niet alleen mag weergeven wat er op die dag gebeurde, maar een verslag dat mensen naar hun platenkast moet bewegen om die oude PICTURE plaat nog een keer op te zoeken en het idee moet geven dat als zo’n band weer een keer in het plaatselijke dorpshuis speelt, ze dit zeker niet mogen missen. Mijmeringen naar vervlogen tijden en hoop voor de Nederlandse metal scene in de toekomst. Dit gevoel kwam in ieder geval bij mij boven op die 22e februari. Voordat ik de herinneringen aan papier (lees: beeldscherm) toevertrouw, wil ik graag Robert Haagsma en Hugo en Ellen Koch bedanken voor een prachtige dag. Very ‘Eavy presents Dutch Steel. Een legendarisch evenement, nu al, want zoiets ga je niet meer mee maken, denk ik.

Het zonnetje schijnt en we zijn onderweg naar Zwolle. De Hedon is de arena waar alle Nederlandse giganten nog een keertje samen gaan komen om er een doldwaze boel van te maken. Elke set gaat ongeveer vijfentwintig minuten duren. Precies genoeg om weer even te proeven van de sound van elke band. We moeten tenslotte dertien bandjes de revue laten passeren op deze dag. Voordat de deur open gaat, weten we al dat het er maar twaalf bands zullen gaan optreden. Martjo Brongers en Jurjen Tichelaar van VORTEX herstellen van ziektes en een ongelukkige val. De rest van VORTEX zal wel aanwezig zijn om te socializen met de fans, maar jammer genoeg zullen de ‘Hammers Of The North’ geen acte de presence kunnen geven op deze dag. Velen zullen dit uiteraard jammer vinden, maar de mensen van VORTEX zijn hartsvrienden van ons en voor mij is het afzeggen van VORTEX een groot gemis. Schmink, vuurwerk, JUDAS PRIEST achtige riffs en de bekendste roadie van Groningen en omstreken, zeg maar gerust wijde omstreken. Toch gaan de gates open rond de klok van enen, als er in Zwolle nog weinig actie is te beleven. In de Hedon staan er al mensen zenuwachtig voor de deuren van de poptempel te wachten, totdat ze naar binnen mogen. Eenmaal binnen worden we opgewacht door Robert Haagsma, die ons al voorziet van nummer 000006 van de tripel kleuren vinyl box van “Dutch Steel”. De hoofdprijs is al binnen. Even poseren voor een foto met de maestro zelf en dan even Hugo Koch gedag zeggen. Hij heeft het weer voor elkaar, hoor. Zes weken later zullen we in Stadskanaal aantreden voor Very ‘Eavy, waar hij voor de liefhebbers van het Nederlandsche geweld heeft gezorgd voor bands als ELISE, EAR DANGER, en SAD IRON. Een soort van “Dutch Steel” light zeg maar, maar dan aangevuld met klinkende namen als TYSONDOG, TOKYO BLADE, RAVEN en SATAN, om er maar een paar te noemen. Als deze namen je niets zeggen, weet ik niet of het echt verstandig is om wel verder te lezen. Het is de creme de la creme van de begin jaren tachtig NWOBHM scene. Maar we dwalen af en het gaat om de Nederlandse bandjes hier. Al snel komt een tweede domper op de feestvreugde om de hoek kijken. EMERALD zal ook niet optreden vandaag, want zanger Bert Kivits is niet in staat om te zingen. Jammer en van gitarist Paul hoor ik inderdaad dat de keuze om vandaag niet te spelen een weloverwogen keuze is geweest. Lang is er getwijfeld, maar het is gewoon het beste om deze ex-STASH frontman niet het podium op te laten gaan, hoe erg dat ook is. Dus we zullen het zonder VORTEX en EMERALD moeten doen. Bert komt nog wel even kijken, maar is duidelijk beroerd. Gitarist Paul van Rijswijk is er ook, want die mag bij opener FINAL HEIRESS aantreden. Een blik in de zaal wijst erop, dat Hugo niets te veel heeft gezegd over de prachtige banner die achter het drumstel hangt. De mensen weten nu wel waar het om gaat. De presentatie van vanavond is in handen van niemand minder dan Angel, de side kick van Henk Westbroek van Vara’s Vuurwerk, zeg ik maar even oneerbiedig. Want wie Angel kent, weet dat zij ook al heel wat jaren meeloopt in dit wereldje. En zaten we ons dertig jaar geleden niet allemaal te verlekkeren op het warme hese stemgeluid van Angel, waarbij we uiteraard fantaseerde hoe zij er nou eigenlijk precies uit zou zien? Voor wie onder een steen heeft geleefd was vandaag dus de dag, dat je Angel weer een keer in levende lijve kon aanschouwen. Een geweldige keuze, want daar alleen kom je de deur voor uit, als je net als ik voor de radio gekluisterd zat als er weer eens een metal programma te horen was. Alfred Lagarde is jammer genoeg alweer een tijdje geleden overleden en Hanneke Kappen zingt nu liever haar jazzy versie van “Nothing Going On In The City”. Of Henk Westbroek zelf het heilige vuur nog in zich heeft is niet duidelijk, maar ik denk dat hij liever Utrechtse politiek bedrijft, dan dat hij in Zwolle bandjes aankondigt. Ik denk, dat niemand er rouwig om is dat Angel vanmiddag en vanavond deze taak op zich neemt.

Als eerste band komt FINAL HEIRESS in actie. Jan Palenstijn is het boegbeeld van deze band, die het echt een genot vindt om op het podium te staan. Dat ene singletje doet het hem en daar kennen we FINAL HEIRESS van. Een enkel exemplaar is nog te koop vandaag. Maar als echte fan heb je dat ding al heel lang in je collectie. “Look Around” betekent de aftrap en de band is in goede doen. Flitsend gitaarwerk van de langharige van Rijswijk doet me watertanden en Jan zet zijn beste beentje voor. Hij is dankbaar om hier te kunnen zijn. Fans weten waarom en hij kwijt zich meer dan vakkundig van zijn taak om de zaal eens lekker op te warmen. Een ondankbare taak wordt vaak gezegd, maar Jan ziet het als een eer om het publiek wakker te schudden. Het doet me dan ook wel iets om mijn naam te horen in zijn dankwoord aan het begin van het optreden. Een teken van erkenning. “Cry From The Undertow” laat ons horen wat FINAL HEIRESS in zijn mars heeft. Scheurende gitaren, maar ook een gevoel voor melodie klinken door in de nummers. De single mag natuurlijk niet ontbreken in de set. Voor- en achterkant komen voorbij zetten, eerst “Twisted By Rules”, daarna het melancholieke “You’re In My Heart”. In dit laatste nummer zit zelfs even een moment van bezinning. Vuurwerksterretjes en aanstekers worden uitgedeeld en we staan even stil bij hen, die er niet meer zijn. Een prachtig moment vind ik zelf en aan het verzoek om de sterretjes op te branden en te denken aan een dierbare wordt dan ook gretig gehoor gegeven, wat soms zelfs hier en daar leidt tot emotionele taferelen. Dat weet muziek bij mensen los te maken. Het is een emotie, die soms heel diep kan gaan. Het zijn niet alleen scheurende gitaren en beukende drums en wild krijsende zangers. Wel voor 99 procent natuurlijk, want metal is nou niet bepaald voor watjes, maar in die metal heads zit ook vaak een hart van goud wat je aan de buitenkant meestal niet ziet. In een nummer werd dat even bloot gelegd om daarna weer snel te verbergen onder een ijzeren harnas of een spijkerhesje met emblemen van je favoriete bands. Mooi toch zo’n moment, maar aan het einde van de set is de zoete koek op en moet er nog een keer echt gebeukt worden. Klaarkomer van de set is dan ook afsluiter “The Omen”, wat ik zelf nog steeds het beste FINAL HEIRESS nummer vind. De kop is eraf en dit soort taferelen had ik inderdaad voor ogen. Een band, die er twee honderd procent voor gaat inclusief een schoonheidsfoutje hier en daar misschien, maar met het hart op de juiste plaats. Na het optreden komen we nog even met Jan in contact en laat hij vol trots zijn plakboek zien met foto’s en herinneringen uit vervlogen tijden. Foto’s van zijn tijd met FINAL HEIRESS en SAD IRON (waar hij ook als zanger fungeerde) zitten nu onder het kwijl van ondergetekende. Ik kon er echt niets aan doen Jan, maar wat een prachtige herinneringen kwamen er boven bij het doorbladeren van dit materiaal. Nog even de promo disc aanschaffen en dan is het alweer tijd voor de tweede band.

BLACK KNIGHT kent in drummer Rudo Plooy nog een origineel lid, maar de band heeft een hele leuke verrassing voor ons in petto vandaag. Ze begonnen ooit hun carrière als CAPTURE, maar dan gaan we wel weer net iets te ver terug in de tijd. Vroeger kwamen er hele zwaardgevechten aan een BLACK KNIGHT optreden te pas. Maar de zwarte ridder uit “The Holy Grail” heeft door omstandigheden zijn zwaard neer moeten leggen. Sneetje in zijn vinger. Nu moet de muziek het werk doen en de band komt hier zeker wel mee weg. Nog steeds treden ze regelmatig op en de muziek heeft de tand des tijds moeiteloos doorstaan. Rudo is nog steeds heer en meester achter zijn drumkit, compleet met zonnebril. Met Machiel Kommer hebben ze een nieuwe gitarist in de gelederen. Hij komt van SEVENTH SEAL en is zeker een naam om te onthouden. In Jelle Boersma heeft hij zijn tandemmaatje al wel gevonden, zo bleek vanmiddag en die twee geven hem wel van jetje. “Story Of The Day” is de opener van de zwarte ridders en zanger Pieter Bas Borgers laat effe zien dat hij het zingen nog niet verleerd is. Deze oude krakers staan dan misschien niet altijd meer op de setlist van BLACK KNIGHT, maar de band kan er wel degelijk mee overweg. Heerlijk om deze nummers weer te horen en Two Beers Ben is ook zichtbaar in zijn element. “Beware Of The Blind” is de logische opvolger, want dit zijn de twee openers van debuut album “Tales From The Darkside”. Het is dan ook niet raar, dat dit album er vandaag even uitgelicht wordt met “Excavated” als volgende gerecht op dit zeer smakelijke menu. BLACK KNIGHT spiekt nu nog wel eens bij een band als PRIMAL FEAR, maar daarvan is vanmiddag totaal niets te merken. De gitaristen geven flink gas en als de band “Profound” gaat spelen, worden we getrakteerd op een extra surprise. De zang wordt naast Pieter Bas verzorgd door Jenny van den Goor, die aan het einde van de tachtiger jaren bij de band achter de microfoon stond en ook nog een tijd bij QUEST zong, waar Rudo nog actief in geweest is. Nou, die dame kan het nog steeds en ze is vandaag de enige dame in het hele tafereel, wat door heren wordt geregeerd. Jenny staat echter haar mannetje en na een schuchter begin krijgt ze er zichtbaar lol in en de reacties van het publiek zijn dan ook navenant. Een dame met pit, die eventjes laat zien wat ze nog kan. Puur genieten voor de fans, dat kan ik je wel verklappen. De set wordt afgesloten met het nummer, dat op de verzamelaar verscheen “I’m The One To Blame”. Mij hoor je niet klagen na zo’n optreden.

EAR DANGER heeft twee oudgedienden in de line-up, die hier aantreedt en dat zijn drummer Dick Vijgen en bassist Matt Verschoor. Die weten bij mij de gevoelige snaar wel te raken. Onlangs nog naar de LP presentatie geweest van het nieuwe album “Warrior Soul”, waar de stoerheid vanaf druipt. Nu openend met “Star Illusion”. De sfeer zit er dan al goed in. Ik hoef gelukkig niet zo heel lang te wachten op een van de meest ultieme headbangers ooit. Er zijn klassiekers, die voorbij komen vanavond, maar EAR DANGER heeft voor mijzelf ook een rasechte klassieker als wapenfeit. En dat is niet het nummer wat op de verzamelaar is gekomen, maar het geweldige “Assassin”. Alles aan dat nummer klopt! Het ritme en de momenten, dat je keihard ‘Assassin’ mee kan galmen en je vuist in de lucht kan gooien. Ha, wat een heerlijk moment! “King Of The Midnight Fire” komt van de geweldige “Full Blast At Last” LP. De nummers komen in een extra stevige uitvoering voorbij. “City On Fire” is het bekende ‘van dik hout zaagt men planken’ werk, waar de gemiddelde bezoeker van dit festival wel wat mee kan. Maar iedereen is natuurlijk voor de kraker der krakers gekomen en dat is “Beëlzebubs Friend”. Over klassiekers gesproken. Jammer genoeg zijn de vijfentwintig minuten ook weer zo voorbij en zwaaien de heren af met “Crusader”. Een magistraal einde van een verkwikkend optreden. Over zes weken zullen we elkaar weer zien in Stadskanaal, maar dit pakken ze me alvast niet af. In de hal zie je dat de menigte nog steeds aan het groeien is. Ik kom voor het optreden in contact met Rodney Dunsmore, een diehard metalhead uit Texas, die onder andere in Europa is voor Dutch Steel en Brofest. Hij vraagt me of er op “Full Blast At Last” de nodige oude nummers staan van EAR DANGER en ik zeg hem dat dit voor het oudere werk de juiste koop is. Na het optreden zie ik de Texaan meteen richting de verkoop stand gaan om de plaat aan zijn collectie toe te voegen. Texas heeft zich gemeld, maar het is jammer dat de invasie aan Japanse metalfans uit is gebleven deze dag. Hoe dan ook, EAR DANGER doet goede zaken.

VOPO’S en punk zijn geen onbekenden van elkaar. Vandaag zal het optreden echter in het teken staan van het hardere werk van de band, dat met “Conquer” een rasechte metal LP uitbracht, die het zeker rechtvaardigt dat ze hier staan. Ondanks de donkere wolken, die zich boven de band samen trokken een paar maanden geleden, laten ze niet verstek gaan vandaag. Michel Drosten overleed eind december 2014 op veel te jonge leeftijd. Maar wat doe je als er in jouw eigen Zwolle een optreden plaats vindt, waarin je hem op een waardige manier kan eren? Dan ga je er voor, hoe moeilijk het ook is. “Conquer” is ook gelijk het eerste wapenfeit wat in de strijd geworpen wordt. Metal met een punkrandje, punk overgoten met een metal sausje, noem het wat je wilt. Ik noem het lekkere recht toe recht aan metal. MOTÖRHEAD kwam oorspronkelijk ook uit de punk hoek. En die hebben de stormen ook overleefd. Zo ook met deze stoere band. “In The Book” is misschien zelfs nog wel gaver. Oké, er zit misschien een hardcore randje aan, maar dit klinkt toch wel super strak en ik betrap mezelf erop dat ik gelijk het nummer al meeblèr. Het is dus ook nog eens catchy. Ik ben al gauw overtuigd, dat hier een band bezig is die zijn hele ziel en zaligheid legt in dit korte optreden. Uiteraard wordt kort stil gestaan bij het overlijden van Michel, die wordt geëerd met het nummer “Miss Me Baby”. Daarna wordt er weer flink van leer getrokken in “Hard & Loud”. Nou, dat kan wel een korte omschrijving zijn van het optreden van VOPO’S hier. Bassist Frans de Grebber ziet eruit als een viking, die vandaag nog de zeven wereldzeeën gaat bedwingen. Niets gaat deze jongen nog tegenhouden vandaag. Afsluiter “Warrior” lijkt wel over hem geschreven te zijn. Zijn broer Theo de Grebber, die vroeger gitaar speelde, vervangt vandaag drummer Michel. Je ziet het al. Dit zijn muzikanten in hart en nieren en niet alleen maar rauwdouwers, die maar een partijtje aanbeuken. Metaal geweld wordt niet geschuwd en VOPO’S laten hier even een keihard visitekaartje achter waar nog lang in positieve zin over gesproken zal worden. Een machtige eerste kennismaking in hun thuisstad Zwolle. Wil je het nog mooier hebben?

GILGAMESJ staat al bijna veertig jaar garant voor een bak spetterende hard rock. Zoals al eerder aangegeven, kom ik soms wel eens een van de leden tegen hier in Leerdam rock city en de zanger is zelfs nog een paar jaar onze onderbuurman geweest. Jongens van de gestampte pot, die ook nog eens muzikant zijn in hart en nieren. Maar vandaag zijn ze muzikant en ze hebben de hardste nummers uit hun uitgebreide song collectie gekozen om te spelen. Ze mogen dan misschien niet zo heel veel wapenfeiten op de markt hebben gebracht, maar de fans van de band weten dat er nog heel veel onontdekte pareltjes op demo’s en verzamelaars rondzwerven. Leden van het eerste uur zijn hier gitarist Gerrie den Hartog, die het midden houdt tussen Michael Schenker en Ronnie Montrose en zanger Frank van Stijn, die echt een van de meest ondergewaardeerde zangers van Nederland is in mijn ogen. Mensen, die dit grootspraak vinden, wil ik graag verwijzen naar de oorarts. Achterin, verscholen achter zijn drumkit, zit maestro Jacques van Oevelen die onder andere ook in PICTURE en SAD IRON heeft gedrumd. Maar het ging over de muziek hier vanmiddag, geloof ik ,he?! Na een gitaarintro komt “Revolution”, een tandje langzamer dan het origineel, maar het blijft echt een geweldig nummer wat ingenieus in elkaar zit. Afkomstig van de twelve inch “Take One”, waarvan vandaag drie van de vier nummers gespeeld zullen worden. Het enige nummer wat hier niet van af komt is “Ticket To Heaven”, want dat staat op “Metal Clogs”. Dat waren nog eens tijden, toch?! In “Daybreak” laat Frank nog eens horen wat hij in huis heeft. Eerst twee nummers de zaal overrompelen met flitsende gitaarsolo’s en snelle nummers en dan even iedereen terug naar de werkelijkheid sturen. Op het nieuwe album zal dit nummer waarschijnlijk in een herbewerkte versie het daglicht weer gaan zien als “Another Daybreak”. Deze versie bezorgt me even kippenvel in ieder geval. “Oppression” is de afsluiter alweer en dit is weer zo’n juweeltje uit de GILGAMESJ koker. Voor mij ging dit optreden voorbij als een alles overrompelende wervelwind. Een vernietigende storm, die de zaak even wakker schudde en voorbij was, voordat je er erg in had. Gelukkig kon ik de band een weekje later nog een keer aanschouwen in hun thuisbasis Leerdam op het Reza Fest. Daar werd in ieder geval nog even gezellig nagepraat over deze dag. De verhalen van Jacques zijn in ieder geval meesterlijk, net als zijn drumwerk.

SAD IRON is van een ander kaliber en die heren blazen de hele tent leeg met hun brute speed metal. Veel ex-leden zag ik rondlopen vandaag, want naast Jacques van Oevelen en de al eerder genoemde Jan Palenstijn, liep ook oud zanger Herke van der Poel rond. Een sympathiek man, die onlangs nog een CD zag verschijnen van zijn oude bandjes BABY’S BREATH en DIAMOND NEEDLE. Het was in ieder geval geweldig om even te babbelen met deze man. SAD IRON betreedt het podium echter in de meest recente bezetting en beginnen scheurend met “Demons Night”. Tsja en dan ben ik meteen verkocht! Scheurijzer Bernard Rive lapt alle snelheidsbeperkingen aan zijn laars en gaat tekeer alsof hij op tijd weer thuis moet zijn om de geit binnen te halen. Alle snelheidsrecords gaan er aan vandaag. “Prisoners” komt er gelijk achteraan, net als op de LP “Total Damnation” en het feest der herkenning is begonnen voor alle fans van de band. Zijn we dat niet allemaal vanmiddag? De goedlachse gitarist kent maar een motto vandaag en dat wordt kracht bijgezet in “We Play To Kill”. Het is eigenlijk raar, maar wel erg gaaf, dat de nooit uitgebrachte LP “The Antichrist” zoveel aandacht krijgt vandaag. Onuitgebracht materiaal, dat later dit jaar gedeeltelijk (5 nummers, geloof ik) het daglicht mag aanschouwen als “Total Damnation” eindelijk op CD wordt uitgebracht, als niet te versmaden bonus materiaal. Het werd tijd, maar onze gebeden worden dan toch nog verhoord. We All Praise The Devil zoals je weet, maar dat nummer wordt vanmiddag achterwege gelaten. Wat wel voorbij komt zetten is nog zo’n duivelse uitvoering van “Where Warwinds Blow”. De nummers zie ik zelf als Nederlandse equivalenten van de eerste twee METALLICA LP’s, waarin heavy riffs en flitsende solo’s nog de boventoon voerden. “You’re Obsessed” is brutaal en ultra-vet en aerodynamisch als het kapsel van Rive. Wat worden we afgemat en die gast kijkt ook helemaal nergens naar en gaat maar door, totdat iedereen geveld is. Ik heb medelijden met Marc van den Bos, Robert Bakker en Charles Heijnen, die deze snelheidsduivel bij moeten zien te houden. Het gaat ze echter goed af en de genadeklap komt bij “Living Like A Rat”. Wat een lekker smerig nummer is dat toch! Ik voel zweet aan het einde van deze set en dat is een goed teken. Het enige, dat ik mistte was een danseres met grote zwabbertieten, Bernard. Maar dat was vroeger en kan nu niet meer, vrees ik. Ik denk ze er wel bij.
Tussen de bedrijven door worden we constant de jaren tachtig ingeduwd door de meer dan geweldige disc jockey, die echt mijn hele muzikale jeugd laat passeren van ACCEPT tot JUDAS PRIEST, maar ook minder grote namen als SAINT VITUS en THE GREAT KAT komen voorbij. Het t-shirt dat SAD IRON bij zich heeft draagt dan wel niet het gewenste logo van “Total Damnation” of “The Antichrist”, maar wordt toch toegevoegd aan de inmiddels omvangrijke t-shirt collectie. Jaja, de kleren maken de man in huize van Poorten (NOT!!). Het is tijd voor een korte pauze, want EMERALD valt weg en men wilde het originele aanvalsplan in stand houden voor de mensen, die een bepaald optreden zeker niet wilde missen. Een goede zet, want het zou jammer zijn als je je favoriete bandje zou moeten missen, omdat de organisatie in het schema gaat rommelen.

Iets waar ik erg naar uit heb gekeken is het optreden van MARTYR. Natuurlijk een niet te missen speler hier vandaag, maar in hun optreden zal een gastoptreden zitten van Jack Nobelen en dat is echt iets uit mijn thuishaven Breda en omgeving. Maar eerst mag gezelligheidsbeest Rop van Haren de zaal op stelten komen zetten. Wat een klasbak is MARTYR. Vaak hoopte ik, dat ze wat meer oude nummers in hun set wilde stoppen. Maar de tijd gaat natuurlijk door en je kan niet altijd stil blijven staan bij het verleden, al pleeg ik dat zelf wel vaak te doen. Dat nieuwe werk gaat er gelukkig ook in als zoete koek, maar het idee dat vandaag bij hun ook in het teken zal staan van lang vervlogen tijden, maakt mij alweer een blij man. “Darkness At Times Edge” is daarbij natuurlijk een goed begin. De gitaartandem bestaande uit Marcel Heesakkers en Rick Bouwman draait op volle toeren en zo hoor ik het graag. Ik blijf ontzag hebben voor Rop. Die legt wat kilometers af op het podium en daarnaast herkent hij ook iedereen in de zaal tijdens het optreden, heeft hij tijd om gekke smoelen te trekken en zingt hij ook nog eens loepzuiver of althans zo goed als. Wie zei er ook alweer, dat mannen niet kunnen multi-tasken? “Snow And Fire” is eigenlijk een must vandaag, want met dit nummer staat de band op “Dutch Steel”, de verzamel LP uit 1984. Als dat geen extra reden is om dit ouwetje uit de kast te trekken, dan weet ik het niet meer. Rop neemt nog even een spa blauw douche en na dit korte badmoment is het tijd voor datgene, waar ik naar uit had gekeken. Jack Nobelen, producer natuurlijk van de laatste MARTYR releases, mag opdraven om de SAVAGE klassieker “Starbreaker” mee te spelen met MARTYR. Imposant en dan laat ik de rest van de superlatieven maar even achterwege, want die zijn niet geschikt voor jeugdige luisteraars. Zelfs de poses, die de kleine, grote man aanneemt doen me herinneren aan de hoogtijdagen van MICHAEL SCHENKER. Natuurlijk is het geweldig om Jack met zijn band STILETTO bezig te zien op een pleintje in Antwerpen, waar we toevallig waren, maar dat kan voor mij toch niet in de schaduw staan bij de vijf minuten, die hier aan me voorbij trekken. Volgende keer “Hell On Wheels” of zelfs “Heavy Rock And Roll” jongens, dan kan je de glimlach helemaal nooit meer van mijn gezicht af krijgen. Weer een kippenvelmomentje erbij en de koek is nog lang niet op. We missen nog het lijflied van MARTYR. Nou, dat komt eraan, want “Speed Of Samurai” mag natuurlijk niet overgeslagen worden vandaag. De puinhoop is compleet, want er volgt een ware invasie van het podium. Nima van GLORIA VICTIS neemt mede de zang voor zijn rekening als extra special guest star. GLORIA VICTIS heeft dit nummer ook in hun set, dus de voorbereidingen zijn goed. Maar wat Nima kan, dat kunnen de Heavy Metal Maniacs ook en voordat je het weet staat het hele koor mee te blèren en te bangen op dit nummer. Erik van der Pol ontpopt zich als mede zanger en na dit gezellige samenzijn, waarbij Jack ook nog even inplugt, staat het podium stampvol. Na de eerste solo wordt Jack ook nog op de schouders van Rob gehesen en naar ongekende hoogte gebracht. Iets waar ik al vertoef voor een tijdje, want dit weerzien is toch wel erg gaaf. Na dit spektakel der Japanse zwaarden, volgt er weer een wat langere pauze. Eigenlijk zou VORTEX nu aan moeten treden maar op dit uur van de dag (het is nu iets na zeven uur ’s avonds) lust een mens wel een hapje en we hebben door het wegvallen van VORTEX wel even de tijd. Voor mij dan ook reden om even met de leden van VORTEX, die er wel zijn, een praatje te maken. Orion Roos, Henk Bosma en Rene van Zonneveld geven aan, dat Martjo Brongers op zich wel had willen komen, maar dat dit toch misschien allemaal iets te druk zou zijn voor hem. Echt heel erg jammer. We hebben je gemist, Martjo en Jurjen en het feestje was maar voor 99% compleet zonder jullie. Wel was het leuk om wat verhalen te horen van Orion en Rene over MAESTRO. Voordat ik de zaal weer in ga krijg ik nog kort de tijd om Robert ‘Dutch Steel maestro’ Haagsma te spreken. Hij was heel erg tevreden over wat hij tot nu toe gezien had en genoot zienderogen van de grote hoeveelheid mensen, die op dit evenement afgekomen waren.

Dan komt er een moment, waar ik ook wel naar uit keek, want TOGETHER heb ik vroeger wel gezien, maar toch niet zo heel vaak. Ze stonden op Very ‘Eavy een paar jaar geleden, maar dat heb ik gemist. Ik moet ook eigenlijk gewoon elke keer naar dit mini Keep It True Festival gaan, want de bandjes, die daar spelen, staan garant voor nostalgie en kwaliteit. Dat is Hugo wel toevertrouwd, zo bleek vandaag maar weer. TOGETHER in de meest originele staat, die maar denkbaar is. Laat ik vooraf verklappen, dat dit leidde tot de verrassing van de dag. Dat TOGETHER een goede band was, hadden ze al duidelijk gemaakt op de “Playing Games” mini LP, maar dit was echt heerlijk om te horen. Scheurende gitaren en hard zwoegende rockers, die de zaal helemaal in vervoering wisten te brengen. “Playing Games” gaat scheurend van start en dit rockt echt als een malle. De hele mini LP zal vanavond de revue passeren, maar ook minder bekende nummers zoals “I’ve Got Your Number”. Het smaakt beslist naar meer. Het is duidelijk te merken, dat zanger Iwan Schiphorst nog het meeste moeite heeft om zichzelf op het podium te presenteren. Volgens mij, zou hij het liefst zijn zangkunsten vertonen en daarmee basta. Maar het op het podium staan, hoort er ook bij. Zijn zangkwaliteiten zijn er echter niet minder om en daar gaat het mij voornamelijk om. “Grab Your Mind” is van de “Playing Games” release en soms valt mijn mond even open van verbazing, dat TOGETHER zo strak voor de dag komt. “No Matter” volgt en verhoogt de feestvreugde alleen maar. Waarom heeft deze band toendertijd het bijltje erbij neergegooid? Uit meerdere monden hoor ik gejubel over dit optreden, dat vervolgd wordt met “Long Trail” van de eerste demo uit 1982. De spelvreugde is af te lezen van de gezichten van de diverse leden en met “Heavy Metal Lady” wordt teruggegrepen naar de tweede demo uit 1983. Met “Traveller” keren we weer terug naar de EP, toendertijd nog geproduceerd door NIKKI BUZZ. Wie kent hem nog? M-80 heette zijn band, maar ik dreig af te dwalen en dan is er maar een straf en dat is “Burn In Hell”. Hiermee wordt het vuurtje nog een keertje opgepookt en worden de laatste zweetdruppels naar buiten geperst. Ik zie bij iedereen twee duimen omhoog gaan aan het einde van dit geweldig lekkere optreden. Hans Pendavingh van de Heavy Metal Maniacs zegt, dat hij maar eens moet kijken of de werkgroep, die het programma van het Heavy Metal Maniacs Festival deze naam niet op hun lijstje kan zetten voor in de toekomst. Voor velen een regelrechte eye-opener. Ik hoop, dat de band dit ook inziet en dat ze misschien die “Playing Games” nog eens in een uitgebreide versie op de markt kunnen brengen met de nummers van de demo’s erbij. Dit smaakt beslist naar meer en nog veel meer.

ELISE is alweer een tijdje terug aan het front. Het reünie optreden was al groots met JURASSIC PARK in het voorprogramma, maar nu is de band natuurlijk al weer een tijdje langer op elkaar ingespeeld en dan glijdt het beter, zullen we maar zeggen. Robbie Woning, collega van Robert bij Aardschok, is al een tijdje weer de gitarist van de band en die weet hem wel te raken. Aangemoedigd door nog een Aardschokker Stephan Gebédi, trekt Robbie flink van leer in opener “Witchfinder”. Wat maakte deze band toch geweldige nummers! Nummers, die de tand des tijds met gemak doorstaan hebben, zoals ze dat zo mooi zeggen. Frontman Gerd Hento is een geweldig zanger, die de noten nog steeds weet te raken. “Hell Of A Fight” komt, net als alle andere nummers van vanmiddag, van de LP “No Time For Masquerade”, die ik nog regelmatig opzet. De demo nummers zijn overigens ook niet te versmaden. Ga maar eens op zoek op het internet. Ze zullen je positief verbazen, deze heren uit het verre Oosten. “Cry For Mankind” is bekend van Vara’s Vuurwerk en dat herinner ik me nog heel goed. Woning zorgt ervoor, dat mijn mond regelmatig open komt te staan, wat een goed teken is. Een terechte headliner op de eerste dag van Very ‘Eavy over zes weken. Ik kijk nu alweer uit na een langere set van deze heren, die met “Seven Witches” hun set vervolgen. Het titelnummer van de tweede demo, wat ook tot een van mijn favorieten behoort. De tijd gaat veel te snel voorbij en voordat je het weet, komt het laatste nummer “Hard Feelin” alweer voorbij zetten. De band speelt superstrak en langzaam gaan we richting het einde van de dag.

De terugkeer van Henky Backer met SWORD / JEWEL is een feit en de verwachtingen bij ondergetekende zijn hoog. De line-up van de band laat al zien, dat half JEWEL weer mee doet met Arwin Vergers op bas (Defender (of the faith)), Henkie ‘Rammstein’ Mulder op drums, compleet in camouflage outfit met schmink (cult!!) en Nico Perreijn (Nicooooooooooooooo!!!!!!!), die we nog kennen van onder andere ABYSS en ANGUS. Maar mijn grootste aandacht gaat natuurlijk uit naar de gitaarwizard himself. Onder het motto wat Paganini kan, dat kan ik ook, maar dan staande in een weiland vol met vingerplanten en treurwilgen tussen een kudde Yeti’s, die de Mongoolse versie zingen van het Wilhelmus staande op een been met een veer in m’n reet, een ui en een pruim onder mijn oksels en gekleed in een knickerbocker en een roze t-shirt van K3 aan. Niets is die gozer te gek en volgens mij speelt die gast nog gitaar, als hij aan het wippen is. Wat een snarenvirtuoos is dat, zeg! Heel verrassend bestormen ze het podium met een cover van THE SWEET en nog wel “Ballroom Blitz” ook, een van mijn favorieten van deze Britse glam rock sensatie. Vreemd misschien, maar wel lekker en nog eens vet uitgevoerd ook. Op zich helemaal niet vreemd eigenlijk, als je Nico een beetje kent. Hij heeft niet voor niets een grote tattoo van de overleden SWEET zanger Brian Connoly op zijn arm. Een mooi eerbetoon, zullen we maar zeggen. Ondertussen lig ik al dubbel om de grimassen van Henky, die gitaar spelen tot een makkie verheft. Doen we effe tussendoor, terwijl hij van de ene kant van het podium naar de andere rent en terug. Kinderen krijgen speciale aandacht en al gitaar spelend knielt hij bij ze neer om wat beter contact te kunnen maken. Geweldig toch, wat een held!! Henky heeft zelfs de meestal toch wel norse Russen aan het dansen gekregen, toen hij daar met JEWEL en KRUIZ was. Dan komen de JEWEL nummers om de hoek kijken, want daar komen we toch ook wel een beetje voor natuurlijk. “Circle Of Despair” is eerst en dat klinkt al vertrouwd. Op zich natuurlijk wel jammer, dat Rick Ambrose er niet bij is, maar Nico doet qua bokkesprongen niet echt onder voor hem. In “Road To Katmandu” is het de beurt aan Henky om zijn kunnen te tonen. Dat heb je niet tegen een dove gezegd. De gitaar wordt in allerlei standjes gespeeld. Bijvoorbeeld als een viool op zijn schouders. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Pipo de Clown is er gewoon saai bij. Dit soort stunten zie je alleen bij de allergrootsten. En Henky doet al zijn stunts zelf, he?! Petje af hoor, als ik er een op had. De naam van de band op het affiche is SWORD / JEWEL en het SWORD gedeelte krijgt hierna invulling. Het nummer “Excalibur” van dat ene zeldzame singletje staat op de verzamelaar en vandaag heeft de band een leuke verrassing voor ons in petto. Originele zanger van SWORD heeft de tekst nog een keer in zijn geheugen gestampt en zingt het in Zwolle met zoveel overtuiging, dat het lijkt alsog hij dit elke avond doet. Wat een geweldige uitvoering. Dit zijn de krenten in de pap op zo’n dag. Voor het laatste nummer krijgen we nog een cover voorgeschoteld, maar wel een nummer dat eigenlijk al een beetje verJEWELd is door de jaren heen. “These Boots Are Made For Walking” van good old NANCY SINATRA is het laatste werkje, wat de heren van SWORD / JEWEL voor ons ingestudeerd hebben. Nog een paar rare bekken van Henky tijdens zijn solo en dan is het over en uit.

Achter de coulissen is het ondertussen al stressen geblazen. De vier leden van JURASSIC PARK zijn in de weer om het monster van FRANKENSTEIN weer tot leven te brengen. Als hun het niet lukt, dan lukt niemand het. Een ex-FRANKENSTEIN lid hadden we bij ELISE al gespot en dat was drummer Rieks Vogelzang, maar die laat zijn beurt nu even voorbij gaan. Als ik alleen maar aan de video clip van FRANKENSTEIN op Lochem Pop denk, dan krijg ik spontaan kippenvel. Twee van de originele leden zijn er nu weer bij. Uiteraard Berthus Westerhuis zelf, want als die er niet bij is, dan gaat het feest simpelweg niet door. Maar ook bassist Roelof Kloeze heeft dit legendarische optreden meegemaakt en is mede-oprichter van het grootste metal monster van de lage landen. Daarbij wil ik overigens niet voorbij gaan aan de vierbenige drummer Hans ‘Dead Head’ Spijker, maatje van Robbie Woning, die ook deel uitmaakte van DEAD HEAD. En wie ben ik dan nog vergeten......? Oh ja, John Scholing, maar die zorgt er zelf wel voor, dat niemand hem vergeet. Anders spuit hij gewoon een koolzuurblusser op je leeg, dan koel je vanzelf af. Deze sympathieke komiek kan ook nog eens geweldig zingen en voelt zich zeker geen ‘stranger’op het podium. De vroegere STRANGER frontman heeft zich in een t-shirt gehesen van zijn vorige broodheer (űbercult) en heeft de zaal gelijk op zijn hand door alleen maar op te komen. Een rasartiest, als je het mij vraagt. Dat lukt eigenlijk alleen grootheden als John Cleese of Tommy Cooper. Ondertussen zet Berthus de rijen Marshall torens op elf en laat een heuse “Storm Over Holland” blazen. Het hanenvel komt nu met bakken tegelijk opzetten. Dit optreden is een feestje en zo was het ook bedoeld. John dolt met het publiek, en de set wordt vervolgd met “Don’t Cry (When I Die)”, van alweer zo’n super zeldzaam singletje van deze heren. De gelovigen worden overigens ook op hun wenken bediend want daarna krijgen we de gospel “Jesus” voorgeschoteld, waarin we netjes het ‘hallelujah’ mee mogen zingen, zoals het een goed gelovige betaamt. Het klapstuk is bewaard tot het laatst, want FRANKENSTEIN stond lang geleden ook op “Metal Clogs”. En het nummer, waar die zo beruchte video op Lochem Pop over handelt, is het nummer, dat ze voor het laatst bewaard hebben. Het is een soul nummer, zoals ze op de video zelf beweren. “I Sold My Soul To Rock And Roll” is de uitsmijter en het is wel duidelijk, dat we een klappertje krijgen. De koolzuurspuiter mag dan al overuren gedraaid hebben, maar in dit nummer gooit de band nog een keer de remmen los, dit tot groot genoegen van ondergetekende. Van mij hadden ze de hele stal af mogen breken, dan hadden ze zeker de kranten gehaald. Maar de zaak blijft overeind, al wordt er wel met gitaren gesmeten en moet er zelfs een van Berthus zijn wapens gereanimeerd worden. Dat is koren op de molen van zuster Ursula zelf, want John heeft de theedoek al klaar om de verhitte zessnaar af te koelen en weer richting Berthus te gooien, die er niet bepaald zachtzinnig mee om gaat. Even dacht ik nog dat de bijl er aan te pas moest komen om de hele bende aan gort te rammen, maar de M.E. stond al klaar om in te grijpen en FRANKENSTEIN kiest eieren voor hun geld. Ze blazen de aftocht en laten ons met een luide piep in de oren achter. Muizen, dacht ik nog, maar het was toch echt de gitaar, die nog naloeide. Voor mij toch wel de klaarkomer van de dag. En dan moet PICTURE nog komen.

We verkassen terug naar de linkerkant van het podium. Na TOGETHER zijn we naar rechts verhuisd, omdat er bij ELISE, SWORD / JEWEL en FRANKENSTEIN aan de rechterkant een paar kopstukken zich opstelden, die we goed op de foto wilden hebben. Bij PICTURE gaan we op links Rinus aanmoedigen die zich weer volledig heeft hersteld nadat hij onlangs wat problemen had met zijn gezondheid. Bij het jubileumoptreden van JACKAL misten we hem nog, maar ‘ijzeren Rinus’ was er weer bij en PICTURE treedt dus in vol ornaat aan vanavond. Nog een keer mag Angel haar taak vervullen om een van haar favoriete bandjes aan te kondigen en dan gaan we de laatste ronde in. PICTURE neemt er de tijd voor. Officieel staat er voor hen ook vijfentwintig minuten op de teller, maar ze zijn toch echt een soort headliner en mogen daarom ook bijna het dubbele van de zendtijd op het podium staan. “Griffons Guard The Gold” is de opener van deze uitsmijter. De gitaristen gooien met solo’s of het niets is en Pete Lovell blijft een geweldige zanger, die constant weet te overtuigen. “Message From Hell” blijft een van mijn favorieten, maar mijn hoofd wil haast niet meer op en neer. Als ik nog langer op en neer ga, komt er olie uit de grond in Zwolle en dat kan nooit de bedoeling zijn. “Eternal Dark” is wereldwijd een klassieker geworden. Misschien mede door toedoen van HAMMERFALL, maar wat die Vikingen ook willen en doen, het blijft natuurlijk een PICTURE nummer. “You’re All Alone” vraagt er gewoon om nog een keertje mee te brullen en dat wordt dan ook massaal gedaan. “Heavy Metal Ears” doet me terug denken aan de dagen, dat dit album voor het eerst werd gedraaid door Alfred Lagarde. Wat een mooie tijd was dat! Toen nog met Jan Bechtum en Ronald van Prooijen uiteraard. “Diamond Dreamer” is uit de tijd met Shmoulik ‘Sammy’ Avigal, maar vanavond vakkundig gezongen door Pete, compleet met haast onafscheidelijke vliegeniersbril. Dan toch wel een magisch moment en dat is “Bombers”, want dit nummer blijft denk ik bij iedereen toch wel herinneringen oproepen aan de jaren tachtig. Roerige jaren, waarin PICTURE als een baken in zee stond en waarin die-hard fans vaak luisterden naar dit uitzinnige metalnummer. Compleet met sirenes en bominslagen....... en dat ene basmomentje, waar Rien voor van het podium klimt om in het publiek zijn momentje te vieren samen met de fans, die hem al die jaren hebben gezien als een god, als een echte held. Terug het hoge podium op klauteren is geen optie, dus wordt het omlopen via de backstage ruimte. Een fraaie afsluiting van een mooie avond. Ja, dat had je gedacht, want PICTURE komt nu pas op stoom. “Into The Underworld” wordt de laatste tijd wat vaker gespeeld en mag ook op deze dag niet ontbreken. “Lady Lightning” is dan echt het allerlaatste nummer van de avond. Dutch Steel is achter de rug en wat was het een feest! Grote afwezige was eigenlijk HIGHWAY CHILE, die als combinatie met HELLOISE nog wel eens een optreden doet hier of daar. Ik had zo gehoopt, dat het er nog in had gezeten om hen hier op het podium te krijgen. Maar verder was dit toch een machtig mooi geheel en Hugo en Robert hebben echt het onderste uit de kan gehaald, denk ik zo. Mooi, dat je weer in contact treedt met mensen, die je al een hele tijd niet gezien hebt en die de Nederlandse metal scene ook een warm hart toedragen. Was dit dan echt het allerlaatste wat we van Dutch Steel gehoord hebben? Ik denk het niet. Dit was zo’n enorm succes, dat dit schreeuwt om een vervolg, op welke manier dan ook. Verder heb ik gehoord, dat er met twee camera’s gefilmd is, dus ik ga mezelf alvast voorbereiden op het schrijven van de DVD bespreking. Je kan er maar druk mee zijn. Maar er zijn natuurlijk nog mogelijkheden te over. Een live CD van dit evenement, een boek over de Nederlandse metal scene (ik ben al hard op weg, als ik het zo eens terug lees), Dutch Steel deel twee, Dutch Steel met dezelfde bandjes maar dan met een live nummer, Dutch Steel “The Movie”. Opties te over en wie het weet, mag het zeggen. Dit pakt niemand ons meer af en staat voor altijd op mijn harde schijf opgeslagen.

Tot slot wilde ik de nodige mensen bedanken voor een geweldige dag, maar ik ben altijd bang dat ik mensen oversla. Ik denk, dat als ik iedereen bedank die dit geweldige evenement tot stand heeft gebracht, dat ik dan niemand teleur stel. Een deel van je jeugd op deze manier terug krijgen is onbetaalbaar. Ondanks dat het enorm tyfusweer is als we de Hedon uitkomen, heb ik een smile van oor tot oor en daar doen we het toch allemaal voor. Dat rijmt. Hahahahahaha! Wat krijg ik hier toch een goed humeur van. Dutch Steel, beter kan je het niet hebben.

*Tekst: Toine van Poorten
*Foto's: Rita van Poorten/www.metalmaidens.com

Back to Main Page