ARROW ROCK FESTIVAL 2006

Locatie: De Schans, Lichtenvoorde, NL.

introductie

Arrow Rock is sinds de eerste editie in 2003 een festival, waar je als oudere rocker je jeugd herbeleeft en al weken van tevoren naar toe verlangt. Dit jaar zat het weer een keertje mee, en stonden we niet tot aan ons middel in de blubber. Integendeel, de zonnecreme moest er aan te pas komen en de zon draaide overuren. Twee dagen hardrock van hoogstaand niveau was het motto. Reden te meer om hier wat uitgebreider bij stil te staan. De aftrap werd al op de donderdagavond gegeven door het SQY ROCKING TEAM, CLEARWATER, WISHBONE ASH en THE BINTANGS. Omdat we aan de late kant waren en nog moesten inchecken in ons hotel in Doetinchem, hebben we daar helaas niets van meegekregen. We beginnen dit verslag dus op vrijdag 9 juni.
Onze dank gaat uit naar Eddy Meuwese voor de foto's, die we mochten gebruiken voor dit artikel (en tevens voor het Heavy Metal Maniacs magazine). We owe you one, brother!

Vrijdag, 9 juni 2006

BLACKFOOT. Kun je jezelf een mooiere opener bedenken dan deze band? Twee originele leden zijn nog van de partij, namelijk Charly ‘Daddy Long Legs’ Hargett op gitaar, en Greg ‘T’ Walker op bas. De zang werd dit keer verzorgd door een nog erg onervaren vervanger van Bobby Barth. De band opende met “Good Morning” en had er blijkbaar erg veel zin in. Veel klassiekers passeerden de revue, zoals “Queenie”, “On The Run”, “Fly Away”, “Rollin’ & Tumblin’”, “Train Train” en de ultieme afsluiter “Highway Song”, die plechtig vooraf werd gegaan door een mooie ode aan de onlangs overleden drummer Jackson “Thunderfoot” Spires; “I Stand Alone”. Een geweldige opener dus.

Hierna werd het een constant heen en weer gependel naar de gigantische tent, en weer terug naar het hoofdpodium. Maar alle acts sloten naadloos op elkaar aan, dus dat verliep allemaal prima. JOHN WAITE had ik nog nooit live bezig gezien. De zanger van BAD ENGLISH en THE BABYS bezit nog steeds een gave stem, en de set was zeker de moeite waard. Uiteraard werden klassiekers als “Isn’t It Time” en “Time Stood Still” vanmiddag niet vergeten. Het eerste van deze twee wereldhits werd zelfs opgedragen aan rock ‘n’ roll junkie HERMAN BROOD. Dan was het tijd voor een man, waar ik alleen al de reis voor had gemaakt.

TED NUGENT is al jarenlang een soort van superheld. Een status, die hij vanmiddag dubbel en dwars waarmaakte. Barry Sparks (MALMSTEEN, SCHENKER) (bas) en ‘Wild’ Micky Brown (DOKKEN) begeleidden The Great Gonzo vanmiddag, die ook echt als een madman tekeer ging. Er wordt geopend met “Stormtrooper”, en daarna komt “Wango Tango” heel verrassend voorbij zetten. De geweldige one-liners tussen de nummers door zorgen voor een brede lach op vele gezichten, en met nummers als “Wang Dang Sweet Poontang”, “Motor City Madhouse”, “Baby Please Don’t Go”, “Cat Scratch Fever”, “Stranglehold” en toegift “Great White Buffalo”, waar ome Ted compleet met indianentooi de zaak nog een keer helemaal finaal platspeelt, krijg je zelfs een zak aardappelen aan het swingen. De man moet dan ook maar weer snel terugkomen. Aan de zijkant van het podium stonden collega’s als Ruzdy Sarzo (DIO), Tommy Aldridge (WHITESNAKE) en Bernie Shaw (URIAH HEEP), de verrichtingen van Ted goedkeurend aan te zien. “Klstrfckme” (lees als ‘Clusterfuckme’) was het enige nieuwe nummer van de middag.

URIAH HEEP zet daarna de tent in beweging. Ze vieren de verjaardag van Trevor Bolder en Mick Box op gepaste wijze. “Stealin”, “Free Me”, “Sunrise”, “Gypsy”, “July Morning”, “Easy Living”, het kan allemaal niet op. Mick Box plukt als vanouds de tonen vanuit de lucht zo op, en plaats ze op z’n gitaarhals, met een brede glimlach op z’n gezicht. Sommige dingen zullen nooit veranderen.

WHITESNAKE hebben we weleens in betere doen gezien. Coverdale is niet super bij stem, maar gelukkig hebben we Doug Aldrich en Tommy Aldridge achter de hand om de zaken muzikaal wat meer power te geven. En ook het publiek neemt veel van de zang voor z’n rekening. Qua setlist zal je niemand horen klagen, en ik vind het zelf wel geslaagd, dat ze “Ain’t No Love In The Heart Of The City” weer speelden. Mooiste moment in de set is overduidelijk als Adje Vandenberg het podium opstuift om tijdens “Here I Go Again”, gehuld in een oranje t-shirt, mee te komen spelen. De man is het spelen duidelijk nog niet verleerd. Volgend jaar moet hij met VANDENBERG maar eens langskomen hier. Dan is het tijd voor vet voer en koffie. GEORGE THOROGOOD is ondertussen de tent aan het verbouwen, maar dat beleven we alleen op een afstandje. De man sluit af met “Bad To The Bone”, een van zijn grootste hits. Krachtvoer in rock ‘n’ roll style.

En de hits blijven komen tijdens het optreden van STATUS QUO. Kun je je een grotere hitmachine dan deze band voorstellen? Al ruim veertig jaar maken ze muziek van de bovenste plank, en ook nu kan ik het niet nalaten om alle krakers volop mee te zingen. Het is, zoals eigenlijk het hele festival, anderhalf uur een feest van herkenning. Van opener “Caroline” tot en met afsluiter “Rocking All Over The World”.

JOURNEY had ik eigenlijk het liefste buiten bezig gezien, en ik denk dat het gros van het publiek daar ook zo over dacht. De tent puilde uit, en ik heb zelden zo’n uitzinnige menigte gezien. En geheel terecht, want Journey was echt perfect. Voor sommigen is dit misschien te zoetsappig, maar niemand kan ontkennen dat Neal Schon en zijn mannen geweldige muzikanten zijn. Was het 1978, toen ze hier voor het laatst waren, samen met PAT TRAVERS? Ik weet het niet meer, maar het was in ieder geval veel te lang geleden, dat ik nummers als “Wheels In The Sky”, “Who’s Crying Now”, “Don’t Stop Believing”, “Separate Ways” en “Anyway You Want It” live had gehoord. De band speelde zelfs het nummer “Mystery Mountain” van hun debuutalbum “Journey”uit 1975. Wereldklasse, en een perfecte opwarmer voor dagafsluiter DEEP PURPLE.

En die vond ik beter spelen dan de vorige keer, dat ze hier bezig waren. Er wordt verrassend geopend met “Pictures Of Home” vanavond. Van de laatste CD krijgen we onder andere het titelnummer te horen, wat overigens een van de betere nummers van deze gave CD is. Gelukkig wordt er verder veel oud werk gespeeld, en tijdens “Smoke On The Water” doet Neal Schon (JOURNEY) gezellig mee. Met “Black Night” wordt de eerste dag afgesloten. De tweede dag zal wat rustiger verlopen, omdat er dan uit een wat meer progressief vaatje getapt gaat worden. Maar deze dag was zeker al een topdag te nomen.

Zaterdag, 10 juni 2006

Op 10 juni begint het uiteindelijke programma pas rond de klok van tweeën in de tent met RIVERSIDE. De band uit Polen kan in het kort omschreven worden als een mix tussen de oude MARILLION en DREAM THEATER. Voor symfo freaks is dit misschien een beetje kort door de bocht, maar het geeft redelijk weer in welke hoek je de muziek moet zoeken van deze band. Een goede opener, die mooie, langdurige, instrumentale partijen, combineert met stevige riffs, en soms melancholieke zang.

Van PORCUPINE TREE had ik iets meer verwacht. Op CD klinkt deze band echt perfect, en ze herinneren me meerdere malen aan PINK FLOYD. Maar live kan de band me iets minder overtuigen. PAVLOV’S DOG is geen echte bekende, maar de band maakt wel lekker eigenzinnige muziek, compleet met vrouwenzang en een vrouwelijke violiste. Dit houdt echter niet in dat er niet stevig gemusiceerd wordt. RAY DAVIES vond ik al geen succes voor zo’n festival, en als de man ook nog eens een half uur te laat begint (rollator had een lekke band, of zoiets), heeft hij voor mij eigenlijk al helemaal afgedaan. En daar kunnen krakers als “Low Budget”, “You Really Got Me” en “Lola” weinig aan veranderen.

DIO is voor mij een van de grote verrassingen van het festival. Tientallen keren heb ik de man live bezig gezien, maar dit was toch wel een van de betere shows van hem. Geopend wordt met “Children Of The Sea” en “Stand Up And Shout”. Opvallend zijn de nummer “I” en “All The Fools Sailed Away”. De drumsolo van Simon Wright is duidelijk beïnvloed door Cozy Powell, en het is goed om Rudy Sarzo weer eens lekker uitzinnig te zien bassen. Craig Goldy daarentegen blijft een chagrijnige vent, al kan hij wel gitaar spelen.

DEF LEPPARD is hier al jaren niet meer geweest. De laatste keer, dat ik ze hier heb gezien was op Parkpop in 1987. De band is ondertussen gewend aan grote arena’s, maar heeft het vanmiddag duidelijk naar zijn zin hier in Lichtenvoorde. En het is heerlijk om nummers als “Let’s Get Rocked”, “Armageddon It”, “Animal”, “Rock Of Ages” en “Pour Some Sugar On Me” te horen, meegezongen door honderden, zo niet duizenden fans. Ook stopt men nog een gedeelte van “Radar Love” in het nummer “Rock It”.

Dan is het tijd geworden voor QUEENSRYCHE, die overtuigend beginnen met “Revolution Calling”. Eigenlijk is hun hele optreden wel overtuigend. Wederom wordt er gebruik gemaakt van de zangkwaliteiten van PAMELA MOORE, die de band als Sister Mary versterkt. De set bestaat vandaag uit een mix van “Operation Mindcrime” I en II, aangevuld met “Jet City Woman” van “Empire”. Als apart detail kan ik nog melden, dat de manager van de band na het optreden door de douane in Amsterdam is gearresteerd voor het in bezit hebben van wapens. Tijdens de show loopt Geoff Tate inderdaad met een revolver over het podium tijdens “Suite Sister Mary”. Hier komt de bekrompenheid van Nederland weer eens om de hoek kijken, want dit soort dingen kan alleen hier gebeuren, denk ik. Als je dacht, dat na dit alles de hoogtepunten wel geweest waren, dan heb je het mooi mis.

Want ROGER WATERS was als afsluiter echt helemaal perfect, en bracht het publiek helemaal in extase. Met een geweldige show, een prima geluid, en een niet te overtreffen vakmanschap liet de man horen hoe mooi, en emotioneel de muziek van PINK FLOYD en de man zelf als solo artiest, wel niet kan zijn. Tijdens “In The Flesh” verschijnt het kippenvel al, om voor de rest van de avond niet meer te verdwijnen. Wat een geweldig optreden. Zeer fraai waren de foto’s en filmpjes die op de gigantische schermen aan de zijkanten van het podium werden weergegeven. Zeer emotioneel waren de nummers “Southampton Dock” en “The Fletcher Memorial Home”, waar zelfs de zakdoek aan te pas moesten komen. Als de band na de pauze de hele “Dark Side Of The Moon” speelt lijkt het hele festivalterrein in trance, door de muziek die van vier verschillende richtingen soms op je afkomt. Tijdens toegift “Another Brick In The Wall Part II” zingt iedereen mee, en de sfeer is echt geweldig. “Vera Lynn”, “Bring The Boys Back Home” en “Comfortably Numb” sluiten deze perfecte set, en mogelijk concert van het jaar, af.

Op dit festival heerst altijd een lekker ongedwongen sfeertje en worden oudere mensen opnieuw weer even jong. Om de dag (of week) erna als een zombie in de rondte te strompelen. Maar ik kan er weer een jaartje tegenaan. Het verlanglijstje voor volgend jaar bestaat uit BOSTON, SUZI QUATRO, THE ALLMAN BROTHERS BAND, MOTHERS FINEST, FRANK MARINO/MAGOGANY RUSH, JETHRO TULL en BLACK SABBATH, als het effe kan. Maar met bijna elke willekeurige band uit de zeventiger- en tachtiger jaren ben ik tevreden. Het voelt toch wel erg fijn om als 43-jarige rocker weer even het gevoel te krijgen maar 20 (nou ja, 25 dan) jaar oud te zijn.

Door: Toine van Poorten
Foto's: Eddy Meuwese [http://www.eddymeuwese.com]

Back to Main Page