DUTCH STEEL ATTACK [SAD IRON, VORTEX, PPTA]

Saturday, May 28th, 2016
Location: Manifesto, Hoorn, The Netherlands

Wat ga je doen als “The Antichrist” naar Hoorn komt? Met je snufferd vooraan staan natuurlijk. “The Antichrist” is het album, dat jarenlang op de planken heeft gelegen, maar nooit het daglicht heeft gezien. Een goede opruimbeurt op een regenachtige zondagmiddag brengt de originele tape weer boven water en je zou wel gek zijn als je hier geen gebruik van maakt. Je ziet dan ook regelmatig berichten op Facebook dat mensen “The Antichrist” in huis hebben gehaald. Het moet niet veel gekker worden. Er zit ook een donker randje aan de avond, want heavy metal minnend Nederland neemt afscheid van VORTEX viersnarenplukker Rene van Zonneveld, die honderdduizend andere dingen gaat doen buiten VORTEX, maar waar wel zijn hart altijd zal blijven liggen. En we missen vanavond de Nederlandse equivalent van Uncle Fester van de Adams Family, Eggo Bosklopper, de enige echte mascotte van VORTEX. Beterschap, Eggo! We missen je.

Als we bij de zaal aankomen is het al aardig druk aan het worden. Een mooi gevoel bekruipt ons, want hier hebben we legendarische bandjes gezien tijdens de ultra-gezellige Heavy Metal Maniacs festivals. Nostalgie ten top en dat gevoel wordt alleen maar vergroot door de aanwezigheid van vele ouwe rockers en bandjes op het podium, die het klappen van de zweep al jaren kennen. Gitarist Orion Roos van openingsband VORTEX heeft prima werk afgeleverd en ik ben nu de trotse bezitter van honderd prachtige Holland Heavy Metal buttons. Wat kan er nu nog fout gaan? Martjo Brongers ziet er uit als een jonge God. Wordt die vent nooit oud? Gelijk wordt er een button opgespeld. Gewapend tot de tanden gaat VORTEX het podium op, waar de rookmachine zijn werk al gedaan heeft en we zien letterlijk geen hand voor ogen, als we de zaal inkomen. “Gotta Get Away” betekent de aftrap en we zijn er nog maar net. Het geluid is goed en de zaal is goed gevuld als de band laat zien, dat ze het als hongerige vleermuizen op ons voorzien hebben. Bij “The Beauty & The Teeth” is het meezingen geblazen. Jurjen Tichelaar’s aankondigingen zijn fenomenaal als altijd. Als je de man een beetje kent, dan lach je jezelf rot om zijn kleine 'one man' shows tussen de nummers door, die werkelijn geniaal zijn. Uiteraard deinst hij er ook niet voor terug om regelmatig met een grote bijl rond te zwaaien. De voorste rijen zijn gewaarschuwd. Jurjen heeft -15 aan zijn linkeroog, en +9 aan zin rechteroog, dus die kijkt niet op een bos prei meer of minder, als hij met die bijl aan het rondmaaien is. Met “Nightliner” en “Eat Your Heart Out” zet de band de strijd voort. Maar ze hadden vanaf de eerste noten de harten van het publiek al gewonnen, denk ik. Zo niet, dan zet je toch gewoon je allerhoogste troef in. Tijdens “Open The Gate” is meezingen vereist. De slingers kunnen uitgehangen worden en het feest is compleet. “Rollin’ To The War” moet de zaak weer tot bedaren brengen. Dan komt het moment, waar we Eggo ontzettend missen, omdat hier meestal nog meer vuurwerk kwam dan op een oudejaarsavond van een gemiddelde metropool. Dit keer is het muzikaal vuurwerk van Henk ‘The Tank’ Bosma, die zich in de achterste regionen uitleeft. Nu doet hij de drum intro voor “With Witches Help”, maar dan zonder de verkleedpartijen en vuurwerk orgasmes van Eggo, dus die denken we er voor het gemak maar even bij. “The Curse” jut de zaal weer aardig op en de band oogt echt in topvorm naarmate de avond vordert. Vuisten gaan de lucht in tijdens “Drink Bat Blood” en dit nummer geeft Jurjen de kans om zelf ook een slokje te nemen. Het is niet meer dan een capsule, maar het zorgt wel voor een leuk effect. Het effect van een vleermuis, die met zijn muil tegen een raam aan is gevlogen met zijn zatte kop. Nou, laat dat nu ook het volgende nummer in de set zijn en het wordt ook nog eens aan ondergetekende en fotografe Rita opgedragen. We zijn zeer vereerd met de aandacht. Wat kan er nu nog gebeuren om de avond nog beter te laten verlopen? Nou, dat is het volgende. Een extra gast komt het podium op. Paul van Rijswijk wordt de derde gitarist van dienst in “All Of The Days”, dat VORTEX ooit opnam voor de HAMMERHAWK tribute CD “Hammer Metal Forever”. Ja, en dan krijgen sommige ouwe rockers het toch wel een beetje te kwaad. Denk maar eens aan Thijs Bruijns, de oude HAMMERHAWK frontman. Het is zo’n avond waarop je verwacht, dat hij zomaar ineens binnen zou kunnen lopen. Onmogelijk natuurlijk en dat doet veel mensen nog steeds heel erg veel pijn. Hij wordt geeerd en geprezen met een prachtige uitvoering van deze klassieker. Het wordt een mooie afsluiter van vanavond en de gitaristen wringen zich in alle bochten om zich nog een keertje uit te kunnen leven. De linkshandige van Rijswijk (EMERALD, FINAL HEIRESS) soleert er op los alsof zijn leven ervan af hangt. Thijs zou trots op hem geweest zijn, want geloof maar dat die mee heeft zitten genieten, naast Herke van der Poel en die twee hebben de avond van hun leven gehad. Snik.

P.P.T.A. is de band waarin Nima Sadeghi zijn mannetje staat. Nima, de Lord Of Metal van het hoge noorden. Ik ken de band niet, maar laat me graag verrassen. Maar eerst even bijpraten met afscheidnemende Rene van Zonneveld (nu kan het nog!) en The Tank. Dat duurt alweer gauw te lang, zodat ik iets te laat binnen val bij deze worstelwedstrijd. Geintje zeker? Nou nee, want P.P.T.A. speelt wrestle-metal, als dat al een genre zou zijn. De worstelring is het territorium van Tiger Nima Singh. Daar kan je beter uit de buurt blijven, want je krijgt rake klappen. Die kreeg je ook als je hun eerste plaat kocht en nu kan je weer op de vuist gaan met Tiger Nima Singh, maar er is werkelijk niemand die het aandurft. Nima lust je rauw. Ondertussen thrashed de band er lustig op los en Nima zorgt voor de hoge uithalen. De stoere poses zijn hem wel toevertrouwd, maar wat de man ook doet, zijn stem blijft goed functioneren. Song titels heb ik niet voor je, behalve dan een nummer wat me het meeste is bijgebleven en dat is “Sumo Wrestler”. Imposante poses, lekkere riffs en toch een portie tongue-in-cheek humor, die zijn vruchten afwerpt, want een band als P.P.T.A. dwingt gewoonweg respect af. Bij deze band denk ik algauw aan bands, zoals NASTY SAVAGE of HIRAX. Lekkere vette old school thrash metal en met een leuke show als extraatje. Dit is zeker een band, die ik in de gaten ga houden, voordat ze me een keer opwachten met een honkbalknuppel. De eerste ronde heb ik overleefd. Ik wankel nog wel wat op mijn benen, maar ik denk dat ik mezelf maar eens moet gaan verdiepen in de muziek van deze worstelende muzikanten of musicerende worstelaars. Beide duimen gaan omhoog voor de zeer vermakelijke show van Tiger Nima Singh en zijn kompanen. Daarna volgt de bel voor de laatste ronde.

Is SAD IRON niet de band waar we allemaal voor komen? De LP presentatie van het best bewaarde geheim van de afgelopen dertig jaar. Je hoeft geen satanist te zijn of drie zesjes in je nek getattooeerd te hebben om dit album op zijn waarde te kunnen schatten. Als je houdt van oerdegelijke oer-Hollandse heavy metal, dan weet je dat je goud in handen hebt met deze schijf. De band speelt een thuiswedstrijd en het is wel een beetje jammer, dat de Manifesto niet uit zijn voegen barst en dat de mensen niet tot buiten staan dringen om een glimp op te vangen van deze band, die op internationaal vlak hoge ogen zou kunnen gooien. De muziek was mogelijk te extreem en sommige titels zijn misschien niet echt geschikt voor de zoetgevooisde en nette kerkgangers onder ons. Bernard Rive en zijn mannen deinzen nergens voor terug en als ze het podium opspringen, ben ik er helemaal klaar voor. Het wordt meteen duidelijk, dat de hele “Antichrist” allereerst op ons afgevuurd wordt met “We Play To Kill” voorop. Nou, dat ze een er een moordend tempo opleggen is me wel duidelijk. Rive wordt in het eerste nummer alleen al zelfs drie keer geflitst voor te snel spelen. “You’re Obsessed” is daarna aan de beurt en de band is duidelijk in topvorm. De solo’s vliegen je van alle kanten rond je oren. “Day Of Doom” heeft in zoverre niets met doom te maken, dat SAD IRON er ineens de rem op gaat zetten. De snelheid van het licht blijft nog steeds benaderbaar en daarna is het tijd voor een potje wilde sex (nu zijn jullie allemaal wel wakker en geïnteresseerd, denk ik) met “S.M.”. Ik denk, dat Rive zelfs met handboeien om, dat nog zo snel had voorzien van zijn vingervlugge (heb je hem??) gitaarwerk. Het rubber van de SM-sessie begint te stinken, als het ultra snelle “Powerthrash” uit de speakers vliegt. Stuk voor stuk zijn het pareltjes, die op je afgevuurd worden en waar de liefhebbers van EXCITER, AGENT STEEL, EXODUS, oude SLAYER of zelfs METALLICA wel mee uit de voeten kunnen. In de jaren tachtig, toen het album werd geschreven, waren er duidelijk twee stromingen. De ruige metal heads en de mietjes, die hielden van bandjes als POISON, BON JOVI, EUROPE, CINDERELLA en noem ze maar op. Dat waren de zogenaamde ‘posers’. De lui, die meer voor de spiegel stonden te frunniken aan hun haar dan dat ze metal-minded waren. Nu is dat allemaal een pot nat en zijn er honderd stromingen en zie je door de bomen het bos soms niet meer. Gelukkig zijn er weinig bomen in de Manifesto en Bernard zijn haar zit altijd perfect. “Posers” neemt ons even terug naar die mooie oude tijd. “Where Warwinds Blow”zorgt voor een frisse wind en dan is het tijd om even stil te staan bij het verlies van onze grote vriend Herke van der Poel, die onlangs is overleden. Een posthuum applaus is zijn deel en Thijs Bruijns (ex-HAMMERHAWK – R.I.P.) klapte net zo hard mee, dat weet ik zeker. “Living Like A Rat” stond al op de eerste Heavy Metal Maniacs verzamel CD en explodeert nu uit de speakers op volle kracht. Machtig mooi, want dit is echt weer zo’n avond waar alles helemaal lijkt te kloppen. Het titelnummer van de eerste SAD IRON schijf “Total Damnation” is dan aan de beurt en de nummers komen allemaal echt in een alles verwoestende uitvoering voorbij zetten. Het is voor ondergetekende dan ook puur genieten, want aan adrenaline kan je nooit genoeg hebben op zo’n avond. We hadden al de nodige verrassingen achter de rug, maar SAD IRON haalt ook nog een leuke stunt uit de hoge hoed, want met “The Deal” en “Revolution” krijgen we ineens twee fonkelgloedjenieuwe nummers voor de kiezen. Niets mis mee, want ze sluiten naadloos aan bij het oude werk. Een tikje nieuwerwetser zijn ze misschien wel, maar kom op zeg. Ze komen nog steeds dusdanig hard aan, alsof ze met een klauwhamer je hele gebit er uit proberen te sjorren. Dus geloof me maar, dat je er even dizzy van bent als je dat vol in je gezicht krijgt. Vette shit is dit en Bernard krijgt een dikke duim omhoog, wat wordt opgepakt op het podium en publiekelijk wordt medegedeeld. De groove is in ieder geval goed en de solo’s klinken lekker vet, dus ik vind ze goed klinken. Langzamerhand gaan we nu ook naar het einde van de avond toe, maar niet voordat “Demons Night” en het lekkere “Prisoners” voorbij komen. Ik ben ondertussen de wanhoop nabij, want het is niet voor niets de avond van de anti christ. Maar mijn gebeden worden al snel verhoord, niet alles tegelijk. Je gaat al gauw denken, dat SAD IRON alleen maar bestaat uit de gitaarmasturbatiepraktijken van meneer Rive, maar er staat hier vanavond een collectief op het podium, dat zich makkelijk kan meten met internationale acts. Ik heb bands gezien met een grotere naam en een grotere mond, maar die ook een grotere berg schroot produceren. Hier zijn topmuzikanten aan het werk, die er vol voor gaan. De niet lullen maar poetsen mentaliteit en dan ook nog eens kwalitatief heel erg hoogstaand. Je ziet deze kwaliteit maar zelden en buiten Bernard is er natuurlijk plaats voor een drummer, die minimaal vier benen moet hebben om dat helse tempo letterlijk bij te benen. Dan kom je al snel uit bij Robert Bakker, die illustere voorgangers heeft als bijvoorbeeld Jacques van Oevelen, die toch ook niet misselijk kan drummen. Of wat dacht je van bassist Charles Heijnen, die al jaren SAD IRON bloed door zijn aderen heeft stromen en constant zo’n tweehonderd procentjes geeft? De jonge god (oh sorry, het was toch de avond van de anti christ??!!) in de midvoor positie is sinds jaren bezet door Marc van den Bos, die de teksten in de microfoon blaft en met zijn mitrailleur riffs iedereen op de voorste rij netjes op een afstand weet te houden. Teksten blaffen doet hij als de beste, maar bijten doet hij niet, hoor! Daar hebben ze Bernard Rive zelf voor, want met zijn bijtende solo’s is hij Mr. SAD IRON zelf en heeft hij zijn zaakjes goed op orde. Zonder zijn drie kompanen lukt het hem alleen ook niet, dus bergen met (wit)lof voor de drie overige bandleden. Er zit nog een restje adem in de mannen aan het einde van de show en dat moet er uit in de twee toegiften. En ja hoor, eindelijk kan het hoge woord er uit in de eerste toegift “We All Praise The Devil”. Wat dacht jij dan op zo’n avond, dat we fan waren van de Teletubbies?! Nu komt de aap uit de mouw en zingen we het gezamenlijk in koor en de DIO-hoorntjes gaan massaal de lucht in. Een mooi spektakel op een avond, waar nog lang over nagepraat mag worden. Een avond, waarop magie in de lucht hing, oude tijden herleefden en vriendschapsbanden weer stevig aangetrokken worden. De avond van een bulderende lach, maar ook een traan, die ons ontschoot. Met “Hellfighter” gaan bij velen de lampjes uit. De knock-out punch, die je kon verwachten. Intens verrukt geef ik m’n laatste geld uit aan een t-shirt, waar op staat “We Play To Kill”. Had dat eerder gezegd!! VORTEX, P.P.T.A. en SAD IRON, heel erg bedankt voor een gezellige avond. We moeten dit snel een keertje over doen. “The Anti Christ” was in Hoorn en wij waren erbij.

*Tekst door: Toine van Poorten en foto's: Rita van Poorten [www.metalmaidens.com]

Back to Main Page