Ergens in maart van dit jaar bereikt ons het bericht dat Peer Verschuren een afscheidsoptreden gaat verzorgen in Poppodium Phoenix in de Belcrum, Breda. Dat is zo'n bericht wat binnenkomt en je meteen aan het werk zet, kaartjes regelen en als de sodemieter zorgen dat je erbij bent. Het zal toch zo'n vaart niet lopen denken velen misschien, maar wij weten wel beter. We zijn nummer drie en vier in de rij en vanaf het moment dat de kaarten in de verkoop zijn, hebben wij ze in de pocket. Nu nog een half jaar in spanning afwachten wat er gaat gebeuren die avond. Duidelijk is meteen al, dat de gehele "Strangers In The Night" LP van UFO gespeeld gaat worden met als extraatjes "Into The Arena" en "Armed & Ready". Voor velen is het UFO album een van de beste live registraties ooit en dat is in huize van Poorten echt niet veel anders. Een verslagje schrijven is niet makkelijk voor mij, want er komen zo veel woorden en herinneringen bij me op, dat ik er een boek over zou kunnen schrijven. Maar daar ga ik niemand verder mee vermoeien. Toch ga ik voorafgaand aan het concertverslag even wat terug in de tijd met wat korte herinneringen waarom dit zo'n speciale avond is voor ondergetekende. De tijdmachine brengt ons eerst even terug naar mijn jeugd en omdat het een retourticket betreft, daarna ook weer terug naar deze memorabele avond, die nog lang in ons geheugen gegrift staat.
Tweeendertig jaar geleden leerde ik Rita, mijn vrouw, kennen tijdens haar eerste bezoek aan Breda. Daarvoor waren we penvriendjes van elkaar. Ken je dat fenomeen nog? We gingen shoppen in Breda met aansluitend een bedrijfsuitje in de bowling van Breda op het Chasseveld. Miggy (Annie, Hou Jij Me Tassie Effe Vast) zong daar de avond vol. Niks voor ons, maar wel erg gezellig gehad. Laat gingen we te voet naar de Edisonstraat, waar ik op dat moment woonde. We kwamen langs het cafe aan de Bosschstraat, wat later Bel Air zou worden, bekend van Simon Bradley en Astrid Dhaenens, die nu deze avond organiseerden. De klanken, die uit het cafe kwamen, waren hard en vooral de gitarist kwam boven alles uit en hij bleef maar aan het soleren. Effe door de raam gluren. He, dat is Peer Verschuren. Iemand, die ik toen al kende van HIGHWAY en RANCID, naast zijn toenmalige bandje HOUDOE EN BEDANKT. Dus even kijken daar, drankje erbij en het werd nog heel laat en gezellig. Oh ja, en die avond is bij beiden ook meteen de vonk overgesprongen. Dus geen houdoe en bedankt richting Rita, maar een jawoord en aansluitend een langdurige relatie, die nu al bijna drieendertig jaar duurt, waarvan we volgend jaar dertig jaar getrouwd zijn. Die herinnering draag ik vanzelf bij me. Peer had ik daarvoor al veel vaker gezien met deze band en ook met HIGHWAY en RANCID natuurlijk. We hebben destijds zelfs RANCID t-shirts laten maken als vaste kern van trouwe fans van de band. Voor een keer heb ik mijn shirt voor het optreden uit de kast getoverd en aangetrokken. Het paste misschien niet helemaal meer, maar het was voor old time sake, zoals de Fransen zeggen. Ook toen Peer ging spelen bij VENGEANCE en bij de band van Erik Norlander en Lana Lane bleven we hem natuurlijk trouw volgen. Wie herinnert zich niet het 'Kips in m'n bips' en het 'Kom van dat Dak af' moment van Dynamo Open Air 1987, waar deze geweldenaar ook de show stal? Optreden met Erik Norlander, trekje van de sigaret met de neus en de onverbeterlijke grimassen van Peer tijdens z'n solo's. Een heel andere muziek stijl, maar de man speelde het allemaal met de nodige flair en precisie. Zonder al te veel in details te treden, kleven er dus nogal wat leuke herinneringen aan deze geweldenaar. OK, op tijd instappen weer, want de tijdmachine maakte zoals vooraf aangegeven maar een korte tussenstop in het verleden en moet onvermijdelijk weer terug naar het heden.
Dat Peer een voorliefde had voor Michael Schenker was door de jaren heen al wel duidelijk door zijn spel en zijn witte Gibson Flying-V gitaar. Het integraal uitvoeren van zo'n memorabel album zorgt voor een gezonde spanning bij de band en bij het publiek, denk ik zo. Als de bandbezetting bekend wordt voor deze avond komt er wederom een verrassing voorbij zetten. De bassist van de band, Rene Peeters heeft jarenlang naast ons gewoond, een jaartje of veertig geleden (Voltaweg, Liniekwartier). Sinds kort weer vriendjes op feestboek. Samen ontdekten we door elkaar de bandjes waar we fan van werden in onze tienerjaren, zoals KISS, HENDRIX en DEEP PURPLE. Zelf stoeiden we ook met instrumenten en waar mijn vingers vaak in de knoop raakten, ging het bij hem allemaal wat soepeler, maar we hadden er allebei lol in en dat is het enige wat telt. Dus er kwam weer een link bij die de avond alleen nog maar specialer zou maken. Als de datum bekend wordt gemaakt ontstaat er een probleem, want het concert vind plaats op 21 september, de dag dat mijn schoonvader negentig jaar gaat worden. Traditiegetrouw schuiven we altijd aan bij de Chinees in Leerdam voor een etentje. Onze vakantie wordt een week naar voren geschoven, dat is geen probleem, maar zijn verjaardag verzetten is een groter probleem. Gelukkig wordt de plaatselijke Chinees nu twee weken later doorgeschoven in goed overleg. Alle barrieres zijn nu weggenomen. Phoenix we zijn er klaar voor en hopelijk zijn Peer en zijn mannen dat ook.
Klokslag half acht staan we voor de Phoenix en de avond zal gevuld gaan worden met mooie klanken en heel veel gave herinneringen. De eerste oude bekenden dienen zich bij binnenkomst al aan. Er is een voorprogramma in de vorm van GEEJEE (Gertjan Crielaard), een goede kennis van Peer, die een vijftig minuten durend acoustisch optreden gaat verzorgen. Kom maar op, zou ik zeggen. Ikzelf ben eerlijk gezegd niet zo van het acoustisch, Edison heeft niet voor niets zijn hoofd gebroken op het uitvinden van elektriciteit. Dit was echter muziek met een verhaal en een boodschap en zeker de moeite waard. Ik weet nu waar ik geen auto moet leasen als ik naar de UK ga, wat een narcist is, hoe je een zondagskind herkend en wie deze man als een gitaarheld ziet. Peer zit ontspannen aan de zijkant toe te kijken en wordt zo nu en dan gespot en aangesproken. En na elk nummer volgt een applaus van zijn kant. Later in het optreden verhuist Peer achter het gordijn en wordt hij de man achter de schermen, maar na elk nummer verschijnen er echter steeds twee handen van achter het gordijn om even te klappen. En terecht, want ik heb mezelf kostelijk vermaakt tijdens dit solo optreden van de man en zijn acoustische gitaar. Ga er maar aanstaan voor een publiek wat een hele andere muziek smaak heeft. Chapeaux!!
Astrid en Simon verschijnen kort op het podium en weer een afscheid van een tijdperk. Zij hebben ons zulke prachtige avonden voorgeschoteld in Bel Air en Poppodium Phoenix, waar we hun heel dankbaar voor zijn, zulke geweldige mensen. Anders hadden we nooit Mark Boals, Vinny Appice, Dino Jelusick en Marco Mendoza live in Breda gezien, om er maar eens een paar te noemen. Topavonden met topmuziek en een sfeer zoals we uit onze jeugd kenden, geweldig toch?! Zo'n avond in elkaar draaien kun je wel aan hun overlaten. Hun liefde en passie voor muziek is hun drijfveer en ze gooien daar hun hele ziel en zaligheid in. Het praatje duurt maar even, want de zaal barst uit zijn voegen en iedereen wil dat die Flying-V gaat scheuren. En reken er maar op dat dit gaat gebeuren.
Wie deze plaat van UFO niet kent zit nu het verkeerde stukje te lezen en als "Natural Thing" wordt ingezet, valt al gelijk op dat het geluid loepzuiver is waar ik sta en dat is pal voor de band. Rita staat recht voor mijn neus en daar kijk ik wel overeen. Zodoende kan zij de mooie foto's maken vooraan. Het kan ook niet anders dat het geluid prima verzorgd is, want achter de knoppen staat Jack Nobelen en die heeft wel een goed stel oren aan zijn hoofd zitten. Ook al iemand, die ik in het verleden nog al eens tegen het lijf ben gelopen..... oh, those happy days. Jack's broer Hans verzorgt het licht, en ook dat wordt op miraculeuze wijze gedaan. Sluit je ogen en al klinkt zanger Dion niet als twee druppels water als Phil Mogg, toch zorgt hij er wel voor dat er een rilling over je rug loopt van genot, wat een stem. Rene heeft een bas, die zo uit de kast van Pete Way zou kunnen komen en de Flying-V van Schenker kan ook niet gemist worden. Even de ogen sluiten bij de solo van dit nummer. Doet Peer ook, want de man is geconcentreerd bezig en aan de reacties van het publiek te zien is de opener alvast goedgekeurd. "Out In The Streets" volgt en nu het ijs gebroken is, zie je dat de band bevlogen klinkt en er alles aan doet om dit tot een geslaagde avond te maken. Het publiek krijgt precies datgene wat ze ervan verwacht en op gehoopt hadden. "Only You Can Rock Me" is het eerste nummer waarin het publiek, luidkeels mee gaat zingen. Dit werkt sfeer verhogend, waar dit al mogelijk is. "Doctor Doctor" is zeker een meezinger voor de meesten en het is duidelijk dat meerdere mensen deze UFO klassieker, die vanavond ten horen gebracht wordt, in hun kast hebben staan. Het klinkt haast een op een zoals de LP uitvoering en heer Schenker is toch echt niet de minste, kan ik je verklappen. Peer kan dit als geen ander en als hij de bekende pose aanneemt met de V in zijn schoot, beetje voorover gebogen, dan mis je alleen de lange blonde lokken van deze Duitse gitaarheld. Let wel, ik ga Peer zeker niet bestempelen als een copycat, want de man speelt zo veel meer als Schenker, maar doet dit vandaag zo natuurgetrouw dat het soms gewoon lijkt alsof je naar de plaat luistert. "Mother Mary" is mooi en de band klinkt als een geoliede machine en dat na een stuk of zeven repetities samen, als ik de woorden van Rene mag geloven. Ongelooflijk knap is dat natuurlijk. "This Kids" komt hierna en op weergaloze wijze wordt het nummer ten beste gegeven. "Love To Love" is heel speciaal, waarin de emoties loskomen en even is het vechten tegen tranen. Want het begint ook duidelijk te worden, dat dit eens is maar hierna nooit meer. Met zo'n gevoelig nummer (wat zeg ik, een van de mooiste ballads ooit gemaakt, klinkt meer als de waarheid) komt zoiets dubbel en dwars binnen. Het optreden en zo'n avond is zoals het leven zelf. Het is veel lachen, maar ook wel eens een traan hier en daar. Even legt Peer dan ook wat extra gevoel in de solo. Bij "Lights Out" gaat het licht kort uit, niet letterlijk natuurlijk maar figuurlijk. De band komt een beetje in de knoei, maar ik wed dat meer dan de helft van het publiek daar niets van heeft meegekregen. Dat is ook de kracht van deze band. Er is een oogopslag, even weer het stuur recht trekken, neuzen weer dezelfde kant op, focus terug en door. En ook nu is het achtergrondkoortje uit Breda weer paraat.
"Too Hot To Handle" is weer zo'n lekkere klassieker, waarin je jezelf weer even jong voelt. Dat doet zo'n avond met je en dit nostalgische gevoel hou je wel even vast. Vandaar dat het schrijven van dit verslag zo vlotjes gaat. Even voelt Dion aan het kupke van Peer of dat ook wel too hot to handle is. Peer heeft overigens niet de ziekte van Rupke, wat een inside joke is voor iedereen, die Peer een beetje volgt op Facebook. Oeps, bijna een pee my pants momentje van het binnenpretje, dat ik even heb. "I'm A Loser" is een fijn moment om de band weer even in je op te nemen, want drummer Gerrie houdt het tempo er goed in en dondert regelmatig een vette dubbele bass sound eruit. Naarmate de set vordert, worden zijn mokerslagen steeds harder. Hij timmert er de hele avond in ieder geval lekker op los. Marco is de man achter de keyboard, die er regelmatig ook aardig op los scheurt en daarbij gelijk zijn armspieren traint door wat te powerliften, want zijn keyboard gaat regelmatig een stukje de lucht in. Krachtpatsers zijn het, op meerdere fronten. Peer scheurt er flink op los tijdens "Let It Roll". Dat is ook weer zo'n nummer, waar in de originele song Schenker ook alles uit de kast haalt. De wapens worden tot slot opnieuw geladen voor het laatste nummer van de plaat. In "Shoot Shoot" komt er een dubbelloops artillerievuur op ons af, maar ondertussen zijn we wel wat gewend. De band oogt ook een heel stuk losser en relaxter. Het publiek geniet met volle teugen en de avond is nu al geslaagd. De mensen, die goed opgelet hebben, weten dat we nog een nummer missen en dat is de knaller van de avond "Rock Bottom". Even wordt het podium leeggehaald, want de maestro heeft een prachtig 'Adagio' intro ingestudeerd om het nummer te introduceren aan het publiek. Weer zo'n kippenvel momentje bekruipt me. Wow, wat een held staat hier. Gekke bekken trekken kan hij nog steeds als de beste en ik kan alleen maar met ongeloof met mijn hoofd schudden. Het is namelijk werkelijk onvoorstelbaar wat deze man hier neerzet. Het lijkt er zelfs op, dat hij zelfs zijn bandmaten aan het verrassen is met wat hij allemaal uit die witte V van hem tovert. Geen wonder, dat hij even het podium voor hem alleen op mag eisen. Dan wordt "Rock Bottom" ingezet, waarin het solo-moment weer heel speciaal wordt. De solo wordt namelijk uitgebreid met wat bekende riffs, zoals die van "Smoke On The Water" uit het Blackmore kamp. Is het vloeken in de Schenker kerk van vanavond?? Natuurlijk niet, want Peerke doet het en dan mag het. Ook een klassieker als het thema van de tv-serie "Pipi Langkous" wordt gelukkig niet vergeten. De volgers op Facebook hebben het al eens eerder voorbij horen komen. De lach is er weer, voordat de bekende solo uit deze klassieker voorbij komt zetten. Als de laatste tonen achter de rug zijn, is er een kort dankjewel en verdwijnt de band van het podium.
