NO DUST FEST @ Fluor, Amersfoort, 10-01-2020

Het jaar is nog maar amper begonnen of het eerste concert dient zich al aan. Georganiseerd door platenlabel No Dust Records (eigenaar Henk van Delden) staan er vanavond drie bands op het programma, die de Fluor eens flink op stelten gaan zetten. Wij focussen onszelf op de twee openers. Van headliners BODYFARM krijgen we nog wat flarden mee, maar niet genoeg om er een uitgebreid verslag over te kunnen schrijven. Achter in de zaal heeft No Dust Records ook een stand waar hun platen en CD's worden verkocht en waar wat merchandise van de optredende bands te koop zijn. Onze buit staat echter al klaar, voordat DIGGETH het podium op gaat, zodat wij onszelf geheel op de muziek kunnen concentreren. DIGGETH is de een van de openers van vanavond en ATTILA zal hier hun nieuwe CD "Solace" gaan presenteren. De verwachtingen zijn hoog gespannen, want ATTILA legt de lat altijd zeer hoog voor zichzelf. We hebben er zin in, dus laten het maar gewoon op ons afkomen. Het concertseizoen 2020 wordt vandaag afgetrapt in Amersfoort.

Het is een stukje minder koud dan de vorige keer, dat we hier waren met ATTILA (Amersfoort is tenslotte hun thuishaven) en VANDENBERG'S MOONKINGS. De Fluor is een hele mooie en ruime zaal met achterin een verhoging, waar de merchandise te koop is. De producten van No Dust Records vallen aardig in de smaak bij het publiek, want tussen de bedrijven door zie ik de mensen nogal eens bij de platenbakken staan snuffelen. De bands, die hier vanavond spelen brengen hun muziek uit op het label van No Dust Records. Die besteden veel aandacht aan hun producten en de releases op vinyl worden dikwijls op verschillende kleurtjes uitgebracht. Dat is goed nieuws voor de verzamelaars onder ons, waar ik mezelf graag onder schaar. Maar het gaat natuurlijk om de bands en als DIGGETH begint te spelen is het al aardig druk geworden voor het podium. Ik moet eerlijk toegeven, dat ik de band steeds meer zie groeien. Dit is dan ook het ultieme moment om de heren eens uitgebreid aan het werk te zien. In zo'n drie kwartiertjes rammen ze er acht nummers doorheen. Na intro "A Gun For (G)Ringo", wordt "Spaceship" ingezet. De drie heren bedienen zich van gruizige rock, die altijd en overal wel een rauw randje vertoont. De nummers liggen lekker in het gehoor, maar de focus ligt live vooral op het gitaarwerk en de geïmproviseerde, instrumentale momenten, waarbij de band soms helemaal uit zijn plaat gaat. "Ancient One" en "Three Gringos" zijn dan ook perfecte nummers om de zaak eens lekker op te warmen. De muziek van DIGGETH is gevarieerd en vliegt van doom naar stoner, van psychedelica naar progressief en weer terug. Het suist, piept, kraakt, ronkt en bromt dat het een lieve lust is en het swingt als een malle. Er is veel ruimte voor melodie, maar het wordt nergens te gladjes. "Worship" en "Cosmic" volgen elkaar op in een rap tempo en er komt steeds meer ruimte voor het gitaarwerk van Harald. Bij de lange, instrumentale gedeeltes heb je twee keuzes. Of hij gaat helemaal uit zijn plaat of hij schiet in een soort van trance en gaat helemaal los in het improviseren, waarbij kleine hints erop wijzen wanneer de band weer terugkeert naar het thema. "Magnetic" en "See Ya In Hell" vervolgen de set, maar de grote klapper van de avond is naar mijn mening toch wel "No Man's Land". De band knalt nog een keer en haalt alles uit de kast. Het publiek reageert enthousiast en na het optreden wordt er nog aardig wat merchandise verkocht. Ik denk, dat als de outro "Goodbye Cheyenne" klinkt, de band met een goed gevoel richting de kleedkamers gaat.

Het podium wordt geruimd voor ATTILA, die een thuiswedstrijd spelen in hun eigen prachtige stad Amersfoort. Nu zal het al wel moeilijk voor Herbie zijn geweest om een album te schrijven over zijn overleden vrouw, maar om dit dan ook nog eens live op het podium te spelen, lijkt me toch een vrij heftige aangelegenheid. Voor de verwerking zal het ongetwijfeld goed zijn. Het album "Solace" is zeker een mooi album geworden, wat in feite naadloos aansluit bij het oudere ATTILA werk. Het is eigenzinnig en niet makkelijk te doorgronden soms. Maar als je er de tijd voor neemt en er eens lekker voor gaat zitten, dan weet je gewoon dat je de hoogst haalbare kwaliteit in huis haalt met dit album. De setlist volgt exact de volgorde van het album op. En zo krijgen we in feite een CD presentatie te horen van het nieuwe album "Solace", wat in zijn geheel de revue passeert vanavond. De stijlen op het album, en dus ook gedurende de set, gaan alle kanten op. Het begin van "Mouth Of Madness" is furieus en wispelturig, zoals we van ATTILA gewend zijn. Een uptempo nummer met goede breaks en lekker vet gitaarwerk. Ook "Bed Of Nails" is een echte ATTILA beuker, dat wederom gevuld is met spannende tempo wisselingen. Het onnavolgbare gescheur van Herbie, dat na wat muzikaal geweld, gewoon weer terugkeert op het hoofdthema. Het nummer is mooi van opbouw en haast subliem van uitvoering. En hoe vaker je de nummers van het nieuwe album hoort, hoe meer ze gaan spreken. De eerste drie nummers behoren ondertussen tot de hoogtepunten van de CD en daardoor ook van dit optreden. Met het felle "See No Evil" als opvolger. Daarna is het tijd voor een instrumentaaltje, dat in mijn belevingswereld als live uitvoering nog vetter en uitgestrekter klinkt. De "Ejam" gaat erin als koek in ieder geval en ook de tempowisselingen zijn hier weer niet te versmaden. Er is een bepaalde emotie, die je niet kunt vangen in "Evil In Me", maar de gitaarsolo's zijn in feite ook al onnavolgbaar soms, dus dat stoort de band niet. Met haast wiskundige preciesheid sluiten de riffs en fills naadloos op elkaar aan. Arjan zoekt zijn plekje en heeft soms even oogcontact met de rest of alles nog synchroon loopt, terwijl Ton elk gaatje met gepaste secuurheid dicht slaat. Ondanks het beladen onderwerp, waar de hele CD en het optreden om draait, laat de band gewoon hun bevlogenheid zien waarmee ze tijdens elk optreden op het podium staan. De ongekende klasse van een band, die de moeilijkste thema's uitvoeren met een ogenschijnlijk gemak, waar je alleen maar groot ontzag voor kan hebben. Zelfs over "Wailing Wall" is niets op aan te merken. "Solace" and "Hollow" houden de vaart er goed in en met "Numb" gooit de thuisploeg er nog een tandje bij, qua heftigheid. ATTILA werkt de CD nauwkeurig af en sluit hun officiele set met het nummer "Oblivion". Zo'n optreden duurt altijd veel te kort, maar het is ook behoorlijk intens en niet alleen voor de band, maar ook voor de fans. Hey. dat rijmt! Ja, je humeur wordt er zeker niet minder om en wederom kunnen we weer een geweldige show van ATTILA bijschrijven. Maar we krijgen ook nog een toetje in de vorm van een toegift in twee delen, compleet met een extra zanger. Jan Peter Bolhuis maakt er met de band nog een extra leuk feestje van, wat nog maar eens benadrukt wat een enorme verscheidenheid er in de muziek van ATTILA kan zitten. In 1997 brengt de band een single uit met zanger Arthur Conley en van die single spelen ze het funky "Funky Street", maar ook het compleet gestoorde en ultra heavy "Who Knows Better". Een prachtig en uitzinnig einde van een waanzinnig optreden. Een optreden wat voor ons ook het einde van deze avond betekent. Nog even krijgen we de gelegenheid om kort wat met Ton en Herbie te babbelen en als BODYFARM het podium opgaat, halen we onze spullen op, die we bij de No Dust Records hebben gekocht. Hopelijk komt er gauw weer een gelegenheid om beide bands nog een keer aan het werk te zien, want dit smaakt beslist naar meer. Het is goed, dat ze in ieder geval na een zware en moeilijke periode de draad weer hebben opgepakt. Verwacht bij ATTILA in ieder geval altijd het onverwachte.

Tekst: Toine van Poorten // Foto's: Rita van Poorten

Back to Main Page