MEESTERLIJK METAAL 25

Datum: Zaterdag, 10 december 2016
Locatie: De Meester, Almere (NL)

Ik heb een deja vu, om maar eens gelijk met dure woorden te gaan smijten. Een paar maanden geleden zag ik de CD presentatie van SAD IRON met P.P.T.A. en VORTEX in het voorprogramma in de Manifesto in Hoorn. Een paar maanden later zie ik VORTEX en SAD IRON weer op de bill staan onder de noemer Dutch Steel Attack, maar nu met CHAINSAW erbij. Nou, dat lijkt me een mooie gelegenheid om weer eens lekker tekeer te gaan zo net voor de kerstdagen. Even dat luie zweet eruit bangen, voordat we de verplichte familiebezoekjes af mogen werken. Ik trek de stoute schoenen aan en ik ga er gewoon voor. Een paar dagen voor het optreden krijgen we echter het trieste nieuws te horen dat Jacques van Oevelen is overleden. Veel te jong nog en even hebben we het gevoel dat het hele optreden afgeblazen wordt, maar in plaats daarvan wordt het een soort eerbetoon aan Jacques. Wat ik die avond allemaal meemaakte, heb ik voor het nageslacht neergepend hier. Nu nog voor nageslacht zorgen. Dit verslag draag ik dan ook op aan Jacques ‘Shake’ van Oevelen. R.I.P. Jacques.

CHAINSAW trapt af vanavond. Man, wat is dat een tijd geleden, dat ik die voor het laatst gezien heb. De band presenteerd zich nu als CHAINSAW 2.0 en daar kan ik wel mee leven, want er zit een tijd tussen de laatste versie van CHAINSAW en deze heropstanding van de band. Er is veel gebeurd in het CHAINSAW kamp, maar deze vegetariërs willen er vanavond een oergezellig feestje van gaan maken en dat is het enige wat telt. CHAINSAW bestaat twintig jaar en het is tijd om weer een varken aan het spit te rijgen en open te rijten. Maar niets van dat alles vanavond en in de nummers wordt al genoeg met vlees gesmeten. Dit keer blijven de varkens heel en niemand gaat onder het bloed besmeurd naar huis. De bandleden blijven echter niet ongeschonden en hebben zo te zien backstage al een aanvaring gehad met het nodige vee, maar daar zijn geen beelden van. De 2.0 versie laat de muziek het werk doen, als ze openen met “The Hunger”. De eerste drie nummers vanavond komen van het laatste wapenfeit van de band, getiteld “16 Years Down The Meat Aisle”, een meesterwerkje dat in de pocket mee gaat naar huize van Poorten voor nader onderzoek. Het navolgende “Devastructor” en “Down The Meat Aisle” worden er daarna doorheen geramd. De aankondigingen van Don van Andel zijn grappig. Hij doet zijn aankondigingen op semi-serieuze toon, maar je proeft soms een heerlijk sarcastische ondertoon. Het bloederige spektakel komt pas echt los, als er een zijweg in wordt geslagen. De hoofdweg naar het slachthuis is afgesloten en de omleiding gaat via “Route 666”. Als dat maar goed gaat komen!?! CHAINSAW 2.0 is niet voor watjes, want er wordt stevig van leer getrokken. Pure metal met een thrashy randje, brutal en in your face en dat mag ik wel. Deze heren zijn op een missie om de metalheads na een te lange afwezigheid weer op hun hand te krijgen en dat lukt ze op deze manier aardig, moet ik zeggen. “Master Of Fate” en “Burning Metal” zijn lekker in het gehoor liggende beenharde metal songs, maar de oude glorie komt pas echt terug bij het horen van lekkere stevige versies van “The Meat Eaters” en “The Meat Factory”. CHAINSAW 2.0 is terug en ik heb genoten van hun optreden hier. Een vorige keer speelden ze een SPINAL TAP cover tot besluit, maar dit keer werd ik echt van mijn sokken geblazen door een wervelende versie van “Let The Blood Run Red” van THOR. Zo lekker om dat weer eens te horen. Na het optreden is het gelijk op naar de merchandise stand voor de “16 Years Down The Meat Aisle” LP met bijbehorend boek, een verse magneettape met negentig belachelijk lange minuten volgeperst met onuitgebracht materiaal, demo’s, live shit en weet ik al niet meer plus het meest originele merchandise materiaal, dat ik ooit heb gezien in de vorm van een bloedend varken. Als je het beestje uit elkaar rukt ( je kan het tenslotte niet aan een stuk verorberen), blijkt het een memory stick te zijn met nog meer bloederig CHAINSAW materiaal. Vette shit, heren en de fans hoeven in ieder geval niet zonder muziek te zitten in de donkere kerstdagen. Waarom krijg ik nou toch zin in BBQ?? Ruk nog maar een varken aan.

SAD IRON speelde deze keer met een inval bassist. Dat kan gebeuren en de heren hebben al voor hetere vuren gestaan, denk ik. Vooraf hadden we de dame bij de merchandise stand al netjes gedag gezegd, maar we willen natuurlijk dat Bernard en consorten ons hoofd eraf gaat blazen met zijn ultrasnelle gitaarwerk. Het is goed, dat er geen snelheidscontroles waren, want als “Powerthrash” ingezet wordt, zetten ze de zaak meteen in de vijfde versnelling. Wat is dit toch een geweldige opener. Iedereen is meteen wakker en de fontanellen worden even lekker doorgeblazen en schoongeveegd. “Demons Night” en “Prisoners” volgen in een rap tempo en de band is wederom in topvorm. Tijdens “We Play To Kill” gaat het dak er bijna af. Tering, wat een power, zeg! Kippenvel all over the place en ook op plaatsen, waar nooit geen kip komt. Het nummer wordt opgedragen aan Jacques van Oevelen en ik weet zeker, dat hij vanuit zijn zetel naast Herke van der Poel op de ‘vind ik leuk’ knop heeft gedrukt. Dan binnen een paar seconden gaan we met tranen in de ogen op weg naar een paar mooie cadeautjes. Ondanks het feit, dat Sinterklaas net is langsgeweest, haalt Bernard toch een paar leuke surprises uit de hoge hoed, zoals het nieuwe nummer “Revolution”. Dank je wel, Sint Bernard en daarmee hebben we gelijk een leuke woordspeling te pakken.Het nieuwe materiaal kun je gelijkstellen aan datgene wat je al van SAD IRON kent en dit “Revolution” past dus mooi in de set. Het geheim dat daarna onthuld wordt verbaasd eigenlijk niemand, want “We All Praise The Devil” komt voorbij zetten en wordt luidkeels meegezongen. Toch heerlijk om iedereen deze tekst met een licht Satanische nuance mee te horen brullen. Daar kunnen bands als MAYHEM en BURZUM nog een hele dikke punt aan zuigen. Na het vette “Where Warwinds Blow” wordt de zak van Sint Bernard nog een keer opengemaakt voor een andere surprise, want “The Deal” is het tweede nieuwe nummer dat vanavond voorbij komt zetten. En ik moet eerlijk zeggen, dat dit me nog een stuk beter bevalt. Laat die nieuwe CD maar komen, als ik dit zo hoor. Ondertussen zijn we al wel bij de laatste nummers van de avond terecht gekomen, althans voor SAD IRON. “Day Of Doom” gaat flink tekeer en bijna traditioneel wordt er afgesloten met “Living Like A Rat”. We hebben deze razende storm weer overleefd en het eerste zweet is al gesignaleerd. Nog een korte pauze en dan mag VORTEX de lichten uitdoen hier vanavond.

VORTEX is een verhaal apart. Voor de show weet je al dat het weer een geweldig optreden gaat worden, want de band gaat er altijd helemaal voor. Ook nu weer, want het is de avond dat Badr Hari gaat vechten tegen Rico Verhoeven. Het had mooi geweest, als Jurjen ook de commentator was geweest op TV, want Jurjen verzorgt voor het optreden al de eerste opiniepeilingen wie er gaat winnen vanavond. Na deze sportieve intermezzo is het tijd om af te trappen en met “Gotta Get Away” is het ook meteen tijd om het refreintje mee te blčren en de stembanden wat op te rekken. VORTEX heeft er zin in en dat is eigenlijk altijd wel het geval. Ik heb ze nog niet vaak op een routineklusje kunnen betrappen en er gebeurt altijd wel wat tijdens hun show. Het meeste geniet ik nog van de aankondigingen van Jurjen, die ook vanavond weer een paar keer heel erg grappig uit de hoek weet te komen. “The Beauty & The Teeth” is een van de favorieten van ondergetekende, maar als ik zo eens naar de setlist kijk, staat die eigenlijk vol met klassiekers, net als bij SAD IRON trouwens. “Eat Your Heart Out” is een lekkere stamper en met “Hammer Of The North” komen we aan bij een nummer, wat VORTEX echt op het lijf geschreven is. Zijn zij niet de vijf hamers van het noorden?!? Overigens is Rene weer van de partij op de bas, want een geschikte vervanger is nog niet gevonden. Hij is een echte wervelwind op het podium. “Nightliner” klinkt weer lekker en daarna is het tijd voor de bestorming van het podium in de Meester door de fans tijdens “Open The Gate”. Tradities moet je niet breken en in ere houden. Het blijft een mooi gezicht en steeds meer bands doen het, maar VORTEX blijft de eerste die dit toeliet. Waarom? Omdat deze gasten altijd en overal een zijn met hun fans, voor het podium maar ook erop. “Rollin’ To The War” volgt daarna en dit oorlogsepos is gelijk een aanloop naar nog zo’n klassieker. Martjo verlaat het podium, want het is tijd voor de grote verkleedpartij. Verkleed als Eucalypta zonder bezem, maar bewapend met zijn gitaar bestormd hij het podium. Een vuurwerkspektakel ontpopt zich bij het begin van “With Witches Help” en het kan niet op. Een gemiddeld dorp zou er met de oud en nieuw feesten op komst, jaloers op zijn. Zoals je ziet, is er altijd wel iets gaande op het podium. “The Curse” zorgt ervoor dat de rust weer terugkeert in Almere. Bij Jurjen loopt ondertussen het bloed weer uit zijn mond. Zeker weer een vleermuis te veel gegeten. Maar uiteraard wordt dit wel goed weggespoeld met een slokje vuurwater, al dan niet verdund met cola. Via “Land Of The Late”, dat er weer aardig inhakt, komen we aan bij de laatste ronde voor vanavond: een meezinger van het allereerste uur. Opgedragen aan Jacques van Oevelen komt “Windows Crashin’ Bats” echt superhard aan. Wat is het toch een geweldige band, die hier staat te spelen. Even zijn we Orion ineens kwijt, maar die is met zijn gitaar naar de bar achterin de Meester gelopen om de laatste mensen, die daar zitten over te halen om toch dit spektakel maar te aanschouwen. Even een laatste blik bij de mensen van het geluid en dan weer terug op het podium, waar zijn maten hem al op staan te wachten. Waar was je nou?? De vleermuis is tegen de ramen opgevlogen en VORTEX doet de grote verdwijntruc. Maar niet voor lang, want voordat het kinderbedtijd is, moet er nog een toegift uitgeperst worden. Zo lang we nog stembanden hebben, moet er meegeschreeuwd worden met “Drink Bat Blood”. Hebben we nog meer meezingers in het programma? Ik dacht het wel, want nog een keer wordt de laatste energie die er nog over is gestopt in een tweede uitvoering van “Open The Gate”. Bam, de laatste mokerslag van de ‘Hammers Of The North’. Laat nu die feestdagen maar komen. Dit pakken ze ons niet meer af in ieder geval. Nog even wat mensen gedag zeggen en dan zijn we weer een hele mooie ervaring rijker. Hier is vanavond Dutch Steel gesmeed, een ambacht dat je wel over kan laten aan CHAINSAW 2.0, SAD IRON en VORTEX. See you next time.

*Tekst: Toine van Poorten/december 2016
*Foto's: Rita van Poorten/www.metalmaidens.com

http://www.chainsaw.nl
http://sadironmetal.com/
http://www.facebook.com/VortexHeavyMetal/

Back to Main Page