JEWEL / JACKAL / HIGHWAY CHILE

Vrijdag, 21 augustus 2015
Locatie: P60, Amstelveen, NL

Als je de drie namen hierboven ziet, dan weet je dat we dit spektakel niet wilde missen. Op het laatste moment werd JEWEL aan de reeds ijzersterke bill toegevoegd en ja dan kunnen we niet meer weigeren. Vooraf is het even bijpraten met mede maniacs en wat leden van JEWEL en JACKAL, die we tegen het lijf lopen. Een avondje Nederlandse metal is aan ons wel besteed en het is aan JEWEL de taak om de aftrap te verrichten in Amstelveen.

Vooraf had ik al gehoord, dat de heren maar een half uurtje het podium onveilig mochten maken, maar dit is voor Henky en kornuiten genoeg om de hele zaak af te breken, dus dat gaat wel goed komen. Het komt als een leuke verrassing, dat ze openen met “Kings Of Tomorrow”. Een flitsende start met een band in beeld, die duidelijk steeds beter op elkaar ingespeeld aan het raken zijn. Nico vliegt nog steeds van hot naar haar (met Dik Voormekaar) over het podium en Henky kan ook niet bepaald stilstaan tijdens het spelen. Kortom, er is volop beweging op het podium, terwijl de sound er muzikaal gezien niet onder te lijden heeft. Overigens mag uiteraard het venijnige basspel van Alwin Vergers en de houthakkerstalenten van Henkie Mulder, die uiteraard weer in vol camouflage tenue verschijnt compleet met schmink, niet onvermeld blijven. JEWEL blijft een band, waarbij elk bandlid een belangrijk en onmisbaar rad in het geheel vormt. “Circle Of Despair” komt hierna voorbij. Het is een van JEWEL’s kroonjuweeltjes van door de jaren heen. Een pareltje uit het verleden. Het is grappig om te zien, dat het intro van “Road To Katmandu” foutloos wordt gespeeld, terwijl Henky Bakker gewoon aan de zijkant van het podium even bij staat te kletsen met wat leden van HIGHWAY CHILE. Breed glimlachend voegt de stergitarist zich weer bij zijn maten om nog een nummer uit de categorie ‘ouwe krakers’ ten beste te geven. Ondertussen nog even tussen de benen van bassist Alwin heen kijken of daar nog iets interessants of leuks te zien is en even neerknielen bij kinderen, die vooraan bij het podium staan om te kijken of die het ook wel naar hun zin hebben. Het kan allemaal bij JEWEL en met speels gemak kwijten de heren zich van hun taak en ook de onvermijdelijke gitaarsolo, waarbij Bakker zijn gitaar op de schouders legt om het beste effect te verkrijgen, ontbreekt niet. Dit soort dingen zie je alleen in musea en circussen, maar dit maal dus ook in de P60. Als Mulder er genoeg van krijgt klinkt er een fluitje, ten teken dat we maar eens door moeten gaan met het optreden. Ja, je moet Henkie B in de hand houden, anders gaat hij gewoon door totdat iemand de batterijen er uit haalt. Wedden dat die Akira Takasaki vaak naar Henkie Bakker’s video’s heeft gekeken? Misschien is het wel andersom, maar het illustreert wel de kwaliteiten van deze gitarist. “Excalibur” mag vandaag als enige SWORD nummer in de set niet ontbreken natuurlijk. Dit keer is niet Peter Ort van de partij, maar krijgen we de Nico uitvoering, die uiteraard even goed klinkt. Nico is niet de eerste de beste natuurlijk. Houd daar goed rekening mee. Die jongen brengt een hele berg zangervaring mee. Als kers op de taart wordt een lekker heftige versie van “La Morta” ten beste gegeven. Goed om die weer te horen, want dat blijft toch wel een van mijn favorieten. Nou al moe? Nou, ik denk het niet, maar de tijd zit er gewoon op en het podium moet ontruimd worden voor JACKAL. Veel te kort eigenlijk dit optreden, maar daarom des te lekkerder.

JACKAL probeert altijd wel iets speciaals te maken van hun show en vanavond zal daar geen uitzondering op zijn. Maar eerst even bijpraten met mede rock journalist Robert Haagsma. Als de band aanstalten maakt om te gaan beginnen, ga ik een stuk naar voren om alles goed op te kunnen nemen. Als ik dan de eerste tonen hoor van de JUDAS PRIEST klassieker “Hell Bent For Leather” ben ik eigenlijk alweer verkocht. Okay, het mag dan een cover zijn, maar de toon is wel gelijk gezet en deze hakt er gelijk in als een bezetene. Met “Into The Night” laat de band gelijk horen, dat ze ook eigen nummers hebben die er mogen zijn. Na “Fading” is “The Necromancer” aan de beurt. John Bouman is de enige gitarist van dienst, maar dat gaat iemand van dit kaliber makkelijk af. Erwin is een uitstekende mix tussen goede frontman en een goede zanger. Hij weet het publiek aardig op te zwepen, maar ook de hoge uithalen met gemak te halen. “The Law” beukt er aardig op los. Het is voor mij altijd een van de vele hoogtepunten van een JACKAL optreden. Een nummer met flitsend gitaarwerk. Rick en Budnyy zijn een ritme tandem, die goed op elkaar zijn ingespeeld en ook nu zit het gereedschap van drummer Rick weer helemaal onder de bloedspetters. Waar gehakt wordt vallen spaanders en hakken doen ze deze jakhalzen! Een nieuwe verrassing komt met het spelen van een LED ZEPPELIN cover. “Immigrant Song” is de gelukkige en veel ouderen jongeren zingen de klassieker van begin tot het einde mee. Met “Pharaoh” gooien ze er gelijk nog maar een klassieker achteraan van de geweldige “Cry Of The Jackal” release. Als we nu toch met klassiekers bezig zijn, dan deze ook maar gelijk. Het klinkt in ieder geval als een klok en ondanks dat de band maar met een gitarist werkt, weten ze toch een krachtig en vet geluid te creëren. We hebben hier natuurlijk niet met nieuwelingen te maken. Muziek maken zit deze heren in het bloed en nummers als “The Secret Remains” en “Bring It On” onderschrijven dat gevoel nog maar eens. Via “Pain In The Ass” en “Lost And Found”, die ook weer van die geweldige debuut schijf komen, worden we langzaam naar het einde van het optreden van JACKAL gedirigeerd. Maar niet voordat de band nog een keer alles geeft in “Deranged”. De genadeklap komt, net zoals de vorige keer, in de vorm van de RIOT cover “Swords & Tequila”. In de frontlinie worden er een paar gek en daar kan ik mezelf ook bijrekenen. JACKAL laat ook het toneel vollopen met fans en daarmee is het gekkenhuis helemaal compleet. Het was weer een mooi spektakel en elke keer als ik deze heren bezig zie verbaas ik me weer in positieve zin over hun geweldige show. De overstap naar een nog groter publiek ligt in het verschiet. Een interview met de heren is recentelijk afgerond en is binnenkort op deze pagina’s te lezen. Voor hen, die JACKAL nog niet kennen, de ultieme leeservaring en kennismaking met een band die per optreden nog steeds weet te groeien. Toppers!

Tot slot krijgen we deel een van een Stan Verbraak drieluik voorgeschoteld. Hier met HIGHWAY CHILE, op 4 september met zijn DEEP PURPLE tribute band STORMBRINGER in het voorprogramma van DON AIREY en de dag erna bij de Blokhut Live in de Baroeg in Rotterdam. Je kan lullen wat je wilt, maar het is en blijft dan ook een van de beste Nederlandse zangers en een hele sympathieke persoon deze Stan Verbraak. Met HIGHWAY CHILE was het weer een tijd geleden, dat we hem bezig zagen, maar vanavond worden we weer getrakteerd op een avondje onvervalste snoeiharde jeugdsentimentklanken van dit vijftal. Nico mag de band aankondigen en dan volgt met “Keepers Of The Earth” het startsein van ruim een uur headbangen voor gevorderden. Het is ook gelijk een van de drie (relatieve) nieuwelingen, die we vanavond gepresenteerd krijgen. “HIGWAY CHILE Is Coming To Get Ya” is daarna aan de beurt. Dit had een ultieme opener kunnen zijn. Vandaag de dag bestaat de band uit de reeds genoemde Stan op zang, bijgestaan door HELLOISE collega’s Marchell Remeeus op bas en octopus Ernst van Ee op drums (voor mij nog steeds de Nederlandse versie van Cozy Powel!). De gitaartandem van dienst bestaat uit Gert Nijboer en oer HIGHWAY CHILE-er Martin Mens. En maar zeggen, dat we hier in Nederland geen talenten rond hebben lopen. Daar denk je wel anders over als je een ouwetje als “Jesse James” voor je kiezen hebt gekregen. Martin, compleet met cowboy hoed, beeld het verhaal tijdens het gitaar spelen ook nog eens uit. Vermakelijk galoppeert hij met zijn gitaar over het podium. “Run Away” volgt en tijdens “Carol” is het meezingen geblazen. En alsof de longen nog niet genoeg geteisterd zijn, worden er nog meer zangkunsten ten beste gegeven tijdens “Fever”. Nou, iedereen is al aangestoken door de HIGHWAY CHILE koorts, hoor! Zo veel was na dit nummer wel duidelijk. Een leuke geste volgt, als de band een kort segmentje in het optreden besteedt aan wat HELLOISE nummers. Dus voor hen, die het reünie optreden in Zoetermeer hebben gemist, komt hier een mini herkansing om te genieten van “Hard Life”, “For A Moment” en “Gates Of Heaven”. Een meesterlijke zet, want er zitten ten slotte drie muzikanten in beide bands en dat is een overtuigende meerderheid. Daarna komen de oudste fans van de band aan hun trekken met het door Martin Mens geschreven “Bite In Anger” uit 1982 alweer. Over nostalgie gesproken. Dat oud en nieuw hier makkelijk hand in hand gaan bewijst “Stealing With Pride” weer. Een flits van ruim vijfentwintig jaar in een paar seconden wordt hier gemaakt. Het optreden eindigt met “Going Blind”. Zo dat is effe lekker zo’n HIGHWAY CHILE jukebox momentje. De toegiften mogen er overigens ook zijn, want buiten “Dreaming Of Heaven”, komt ook nog de Helloise krachtpatser “Destination” voorbij. En tot slot (we hebben er lang op moeten wachten, maar het is er toch nog van gekomen) een ode aan de Nederlandse hardrockers met “Headbangers” als allerallerlaatste toetje. Gaaf, meer woorden wil ik er niet aan vuil maken. Jammer dat toch al aardig wat mensen op tijd de zaal moeten verlaten om hun trein te halen richting huis, maar dit was weer een memorabel avondje.

Met Robert had ik al kort gesproken, dat het vanavond wel eens de avond zou kunnen worden om “Cry Of The Jackal” aan te schaffen op plaat om de verzameling compleet te maken. Dat was in eerste instantie niet zo makkelijk, omdat de merchandise stand geruime tijd onbemand was. Thuis aangekomen bleek het dat we toch allebei onze goede daad hadden verricht. Een volgende keer kan het te laat zijn. Een geweldige avond met prima muziek. Wat wil je nog meer? Ik heb hier niets meer aan toe te voegen in ieder geval. Support your local bands.

*Tekst: Toine van Poorten
*Foto's: Rita van Poorten

Back to Main Page