Festival Zeeltje: vrijdag 19 augustus 2016

Het moest er een keer van komen om af te reizen naar ’t Zeeltje in het altijd bruisende Deest. Als je drie Nederlandse top bands op je bill hebt staan, dan mag je dit festival simpelweg niet aan jezelf voorbij laten gaan. Nu lijkt dit een beetje neerbuigend over Deest, maar dat is verre van de waarheid. Ik heb bergen respect voor kleinere plaatsen, waar het hart nog steeds klopt voor de muziek en de boel duidelijk nog niet is ingeslapen. Waar anders vind je nog een dorp, die op deze schaal een grasveld om weet te toveren tot een perfect festival terrein? De liefde voor de muziek zit er hier duidelijk nog in. Na een lange werkdag en een autoritje van een kleine vijftig kilometer parkeren we de auto op de parkeerplaats voor de kerk. Niets verraadt ons dat vijftig meter verderop je oren gewassen gaan worden met de top van de Nederlandse hard rock scene. Want je wordt niet alleen getrakteerd op HIGHWAY CHILE en VANDALE, je krijgt ook nog eens een exclusief optreden van PICTURE voor je kiezen. Het is het laatste optreden in deze bezetting. Maar hierover later meer, want laten we niet gekker gaan doen dan dat we al zijn en gewoon beginnen bij het begin. In het begin schiep God de aarde.... Ja en nu is het uit met die onzin: it’s time to rock!!!!

En dan stamp je zo ineens een rock festival uit de grond, dat er mag zijn. Buiten de drie eerder genoemde bands stonden CRIPPLED, WHITE BOY WASTED en SNAGGLETOÖTH nog op de bill. De eerste twee bands hebben we gemist, omdat er ook nog gewerkt moet worden op deze zonnige dag en de laatste simpelweg omdat ik toen al bijna vierentwintig uur op mijn benen had gestaan en er aan alles een keer een einde moet komen. Dat betekent echter niet, dat de duim niet omhoog gaat voor deze drie bands. Net voordat we op het terrein komen, zien we al aankondigingen voor optredens van JULIAN SAS en ULI JON ROTH, die binnenkort in Het Zwaantje staan. Hier is toch echt wel het een en ander te beleven, zoals je ziet en niet de minste namen nemen de moeite om Deest te bezoeken. Het eerste, wat we zien als de laatste tonen van WHITE BOY WASTED de feesttent hebben verlaten, is dat de drummer zijn broek laat zakken en een spierwit gekleurde Coentunnel het uitzicht wordt van het verbouwereerde publiek. Wordt het zo’n avond? Ombouwpauze, tijd om naar bekende gezichten te gaan zoeken en die lopen er hier genoeg rond. Mensen uit de omgeving, maar ook harde rockers uit België zijn gebroederlijk verenigd hier en aan een van de tafeltjes, die opgesteld staan zit oer rocker Mark van Oosterwijk. Gelukkig maar, want anders ging het feest hoogstwaarschijnlijk niet door. Leuk om bij te kletsen met iedereen, maar we komen voor keiharde rockmuziek en iets voor zeven uur is het tijd voor HIGHWAY CHILE om de zaak eens flink wakker te schudden. ‘Rock And Roll Is Better Than Music’ en HIGHWAY CHILE is in the house. Ik zou de band legendarisch willen noemen. Waarom? Als je in de jaren tachtig naar een metal concert ging en dat deed ik nogal eens, stond HIGHWAY CHILE wel heel erg vaak in het voorprogramma. Helden van vroeger zijn nog steeds de helden van nu. Ze staan er weer en openen hun uur durende set met “Keeper Of The Earth”, het titelnummer van hun laatste wapenfeit. Ik weet niet of we in de toekomst nog op nieuw materiaal moeten rekenen, want deze schijf stamt alweer uit 2008, maar het klinkt nog steeds erg lekker in ieder geval. “Highway Chile (Is Coming To Get You)” is al gelijk een klaarkomer eerste klas. De stemming zit er dan ook snel in. Zelfs cowboy liefhebbers komen aan hun trekken als “Jesse James” voorbij komt zetten. “Run Away” komt ook weer van die laatste CD, die ze gemaakt hebben en het nummer zit in de mix van de rest van het materiaal wat ze spelen vanavond. De show is namelijk een mooie mix van lekkere oude kneiters met hier een daar een jonkie ertussen, maar er is ook aandacht voor HELLOISE later in de set. “Carol” wordt luidkeels meegezongen door het publiek. In ieder geval in de voorste rij, waar de echte fans zich hebben verschanst. “Fever” is nog zo’n meezingmomentje. Ondertussen heeft Ernst onze goede vriend Piet uit Tiel ook gespot, die hij wel kent van zijn optredens met bluesrocker Rob Orlemans, die ook uit deze contreien komt. Zoals je ziet is het altijd weer een ons kent ons gevoel wat heerst, want het hard rock wereldje is niet zo groot in Nederland, maar wel ontzettend trouw en fervent. De band heeft zichtbaar lol op het podium en dat slaat over op het publiek. In ieder geval vooraan, want het is volop genieten van deze band, die garant staat voor een avondje nostalgie. Het HELLOISE blokje mag gelukkig niet ontbreken, want je praat toch over een line-up waarvan drie mensen ook nog in HELLOISE spelen. Marchell Remeeus op bas, wereldstrotbezitter Stan Verbraak en meesterdrummer Ernst van Ee, dus als die er toch zijn, dan mogen ze “Hard Life” toch wel spelen of niet? En het publiek geniet met volle teugen. Het vraagt om meer en we krijgen meer met “For A Moment”, nog zo’n pareltje uit de Nederlandse hard rock geschiedenis. Meezingen is weer verplicht dacht ik zo, maar niet te hard, want anders haal ik Martin Mens uit zijn concentratie. Het blokje eindigt met “Gates Of Heaven” and it’s a quarter past eleven. Klok kijken mag dan misschien niet hun sterkste punt zijn, maar het klinkt wel allemaal als een klok. Hier staat toch wel de crème de la crème van de Nederlandse scene op het podium en dat is puur genieten voor een echte fan. Al gaat het daarna toch nog even fout met de drie intro’s van “Stealing With Pride”, maar de spelvreugde wordt er zeker niet minder om. Martin vind het tijd om Ernst maar eens op te gaan zoeken en die vindt het dan weer leuk om net die bekkens te beroeren, waar Martin in de buurt gaat staan. Heerlijk om dat te zien, dus over spelvreugde gesproken. Aan de andere kant staat Gert Nijboer zich in het zweet te soleren. Ze vormen samen een goede tandem die goed op elkaar ingespeeld is. “Going Blind” heb ik altijd een lekker nummer gevonden en met “Dreaming Away” is het uur echt omgevlogen. Maar gelukkig hebben we de beelden nog en de welverdiende toegift. Een lijflied van vroeger komt voorbij zetten met “We Are Headbangers”, toch maar weer meebrullen, want wat was dit fantastisch. Topoptreden en nog een plectrum gescoord van Gert, wat wil je nog meer? Aan de zijkant van het podium worden t-shirts verkocht en dat moet ik volgende keer toch eerder doen, want ze zijn als VANDALE op gaat treden jammer genoeg al pleite, dus vette pech voor deze jongen. Maar ik denk dat het niet de laatste keer is geweest dat we HIGHWAY CHILE hebben gezien. Nog even kort met Stan gebabbeld, altijd leuk, en voordat je het weet komt VANDALE alweer aanzetten.

Maar eerst is het tijd om bij de t-shirt stand te horen van de charmante verkoopster, dat de CD er over een paar weken aan zit te komen. Kijk, dat zijn nog eens goede berichten en geeft de burger weer moed. Nou we er toch zijn, maar gelijk t-shirtje meenemen en een plaatsje vooraan bemachtigen. Nu zijn we er wel op tijd bij, want die dingen vliegen vanavond als zoete broodjes over de toonbank. VANDALE merchandise is duidelijk in trek. Bij VANDALE krijg je altijd de gedachten van Jongens van Jan de Wit, jongens van stavast, mannen met het hart op de juiste plaats, die van hun hart geen moordkuil maken. Zeg maar, het ultieme ruwe bolster blanke pit idee. Hun teksten zijn uit de tachtiger jaren, maar nog steeds actueel en met de nieuwe teksten kun je jezelf meteen verenigen, als je ze hoort. Kortom, al jaren is VANDALE een band naar mijn hart. Twee originele leden en dat zijn zanger Bert van Klaveren en ‘dokter’ Eddy Bopp. Vraag me niet waar dat dokter vandaan komt, maar ik weet niet beter dan dat dit zijn ‘titel’ was op de inlay van “Schandale”. Gouden tijden en de plaat bestond uit Lawine 1 en Lawine 2. Dat is nog eens wat anders dan Kant A en Kant B. Het is toch geen kantklossen? Het waren ook lawines, die VANDALE over ons uitstortte en vanavond doen ze dat nog een keer dunnetjes over. Na het instrumentale VANDALE niet te betale Chinees afhale kan niet bale intro, gaan we “Terug In De Tijd”. Stap maar mee in de tijdmachine, die Bert van Klaveren en zijn mannen hebben opgestart. Vanaf hier ben je weer even jong en ga je ook weer de teksten woord voor woord meezingen. Want veel teksten vergeet je simpelweg niet. Misschien is dat, omdat ze in het Nederlands zijn? Wie het weet, mag het zeggen, ik ben zo moeilijk niet. “Vrienden Uit De Kroeg”, wat zijn ze werkelijk waard? Geldt eigenlijk ook voor Facebook vrienden. Niets persoonlijks, maar zeg eens eerlijk hoeveel ‘echte’ vrienden hebben we eigenlijk? Toch wel herkenbaar als je er bij stil gaat staan, maar dat doen we niet, want ondertussen net als op Lawine 1 sluit naadloos “Geitewollensokkkenrockers” hier al op aan. Als er een nummer is, dat VANDALE op de kaart heeft gezet, zou het dit nummer wel eens kunnen zijn. Het is snel en slecht voor je nekspieren, althans voor die van mij wel. “Als Je Hart Maar Goed Zit” is VANDALE ten voeten uit en het hart zit goed bij deze vijf heren. Variaties op het thema zijn al eens voorbij gekomen door de jaren, zoals ‘Als je pik maar goed hangt’ of ‘Als het maar goed hard is’ wat ze akoestisch speelden tijdens de laatste aflevering van Stampij met Hanneke Kappen, waar ook de mannen van PICTURE aanwezig waren. Ik herinner me nog goed de brul van een van de leden van PICTURE op de radio, die riep ‘VANDALE heb m’n bier gejat’. Prachttijden. Een belangrijk nummer in het oeuvre van VANDALE dus. Nog zo’n kneiter, waar mensen het vaak over hebben als ze over VANDALE praten is “Paddestoel”. Een nummer over de bom, die soms dreigt te vallen en dan zo’n paddestoelvormige wolk achterlaat. Dertig plus jaren na dato is die dreiging er nog steeds, want ze leren van geen enkele oorlog. Wat daar al niet aan geld is verkwist, wil je niet weten. Als je al dacht, dat VANDALE een Nederlands rockbandje is, dan moet je maar eens naar het muzikale geweld luisteren wat hier wordt gebracht. De mensen in de wijde omtrek zullen steen en been hebben geklaagd, want het scheurde er flink op los in ieder geval. De komende twee nummers hebben met elkaar te maken, maar of ze om die reden na elkaar komen vanavond zal altijd wel een raadsel blijven, denk ik. Het grietje zag er ’s avonds wel goed uit, maar ze was “Pet In Bed”, gevolgd door “’T Zit Me Tegen”. Ik zie connecties, maar dat zal mijn zieke geest wel weer zijn. Het effect op het publiek is bij beide nummers hetzelfde, want ze worden beiden keihard uit volle borst(en) meegebruld. “Rot Op” is slecht voor de haringen van de feesttent, want die worden door de brute kracht waarmee VANDALE het nummer ten gehore brengt, bijna uit de grond gerukt. Bruut met een hoofdletter B, heren! “Betale” is weer een nummer van de nieuw te verschijnen CD. We kenne nie wachte. Een nummer, wat al een tijdje op de setlist staat van de band en derhalve ook al lekker meegezongen wordt. Regelmatig zoeken de bandleden elkaar op tijdens de instrumentale gedeeltes van de nummers. Ja, hier staat echt een toppertje (zonder breezer ananas dan) op het podium. Laatste nummer van de reguliere set is het snelle “Niemand”. Ook hier moeten er natuurlijk toegiften aan te pas komen en ik denk dat we ook wel over een publieksfavoriet kunnen spreken als de eerste toegift “Weet Ik Veel” wordt ingezet. No-nonsens rock en roll ten top. De afsluiter is het wervelende “Stale Verhale”, wat ooit de werktitel was voor een boek, dat we wilden maken over de hard rock en heavy metal scene in Nederland 1980-1990. Wie weet ooit, zeg nooit nooit?! Het nummer stond op ‘Bakboord’ van hun tweede LP, die bestond uit ‘Stuurboord’ en ‘Bakboord’ voor het gemak. Ja, een eigenzinnig bandje dat VANDALE, maar wel verdomde lekker! Nog een keer wordt het publiek in beweging gezet en vliegen de harde noten door de tent. Ik ga nu thuis zitten wachten totdat die CD er is, want dit smaakte weer naar meer.

De laatste uurtjes, die wij hier meemaken zijn gereserveerd voor PICTURE. Toch wel even een momentje, want Andre Wullems, Mike Ferguson en Pete Lovell nemen afscheid aan het einde van deze show en gaan LOVELL’S BLADE heten samen met Patrick Velis en Noél van Eersel als aanvullende leden die de line=up completeren. Geen wonder dat Andre Wullems voor het optreden van zijn PICTURE plectrums af wil. Het lijkt wel Sinterklaas, zo staat hij uit te delen. Ik wil er ook een keer eentje met het LOVELL’S BLADE logo erop hoor, Andre! Als je dat maar weet. Wat gaat er dan in de toekomst met PICTURE gebeuren? Nou, die gaan verder met oerleden Rinus Vreugdenhil en Laurens ‘Bakkie’ Bakker, Jan Bechtum en Ronald van Prooijen en extra gitarist Appie de Gelder. Laat ik voorop stellen, dat ik geen partij ga kiezen. Ik ga blij zijn met twee keiharde bands, die het vaandel blijven dragen. PICTURE kan ik gewoon niet de rug toekeren, want het zijn een van de pioniers van de Nederlandse metal scene. Maar ondanks dat ik nog geen noot heb gehoord van LOVELL’S BLADE hebben ze toch mijn steun, zoals ik dat ook altijd heb gedaan bij DIAMOND DREAMER, toen Jan Bechtum en Rob van Enkhuizen uit PICTURE stapten. Zo, dat was even een heel verhaal. Vooraan krijgen we ineens steun van extra fans. Mensen, die PICTURE altijd door dik en dun steunen, vrienden en bekenden. Het is dan altijd een gezellige boel vooraan. Hopelijk wordt het niet zo’n beladen optreden als op Very Eavy, waar ook VANDALE optrad toen. Beladen is een groot woord, maar ik heb ze wel eens sprankelender gezien. Al vanaf de eerste tonen wordt duidelijk, dat de band er honderd procent voor zal gaan. Zo veel wordt tijdens “Griffons Guard The Gold” al wel duidelijk. Snelheidsduivel “Message From Hell” beukt genadeloos op het publiek in. Het oude materiaal staat zoals altijd centraal en maar een keer wordt er op de meest recente CD teruggegrepen en dat is pas later in de set. “Diamond Dreamer” volgt snel en van dezelfde LP, die toen nog volgezongen is door Schmoulik ‘Sammy’ Avigal, komt “You’re All Alone”. De intro tape “Eternal Dark” valt een beetje in het water, maar de band doet gewoon alsof er niets aan de hand is. Toch wel een hoogtepuntje, gezien de reacties van het publiek. “Make You Burn” is van dezelfde LP, die hier grijs gedraaid in de kast staat. Dat hoesje vond ik echt geweldig en nu is ook nog indrukwekkend als ik het zie. Na deze twee nummers uit de Lovell periode, gaan we terug in de tijd. Herinnert U zich deze nog? “Heavy Metal Ears” was het titelnummer van de tweede LP. De eerste kennismaking met deze schijf was het nummer “No, No, No” bij Alfred Lagarde’s Betonuur, mijmerde de schrijver. De eerste kennismaking met PICTURE was echter “Bombers” en die komt gelijk daarna. Hierin zit het Rien momentje. Het beruchte basloopje, waarvoor Rien de tent in komt gelopen om samen met Mark Oosterwijk en een stel fans zijn solo moment of fame te vieren. Een klassieker van het eerste uur. Een van mijn persoonlijke favorieten is “Unemployed”, die daarna aan de beurt is. Dan is het tijd voor het enige “Warhorse” momentje in de set, een CD die al menig rondje heeft gedraaid in huize van Poorten met “Battle Plan”. Dat blijft een schitterend nummer. Dan volgt nog een persoonlijk klaarkomertje, een van de vetste nummers van de avond en dat is “The Blade”. Wat een klasbak is dat?! En dan heb ik het nog niet eens over “Battle For The Universe”, waarbij de band drie keer wordt geflitst voor te snel spelen in de dorpskern van het pittoreske Deest. Mijn arme nek, waar heb ik dit aan verdiend? Nee, aan ballads doen die gasten niet. Dat is alweer duidelijk geworden vanavond. Ze hebben er behoorlijk zin in. “Into The Underworld” komt er aan en voordat je het weet kondigt zich het laatste nummer al aan. Pete wordt hierbij geholpen door zijn zoon Timothy, die ineens het podium op springt voor “Lady Lightning”. Ik weet niet of er toestemming voor was, maar het dak gaat er compleet af nu. De band wordt voorgesteld en de gitaristen gaan nog even tekeer en dan is het passé ermee. Wat een prachtavond was dat. Jammer, dat er op dit soort legendarische bands niet zo heel veel mensen afkomen. Zij, die er wel waren weten dat het simpelweg geweldig was. Zij, die niet gingen kunnen nu met een pincetje een voor een de haren wel uit hun kop rukken. De MOTÖRHEAD tribute band SNAGGLETOÖTH staat al te trappelen, maar we kunnen PICTURE natuurlijk niet naar huis laten gaan zonder toegift. “The Hangmen” komt voorbij zetten en zorgt voor de laatste akkoorden van deze avond voor PICTURE. Nou, dat dacht je maar, want redelijk onvoorbereid lijkt het haast, wordt toch nog het laatste nummer er doorheen gejaagd en dat is het verrassende “Down And Out”, maar dan is de koek toch echt op.

’t Zeeltje kan echt trots zijn wat er op deze avond heeft plaatsgevonden. Het laatste PICTURE optreden in de Lovell bezetting, een geweldig VANDALE optreden, wat misschien wel het laatste was voordat de CD wordt uitgebracht en een optreden van HIGHWAY CHILE. Mijn dag kan in ieder geval niet meer stuk. Decibelvreters SNAGGLETOÖTH doen vanavond het licht uit, en blazen de stoppenkast er waarschijnlijk onherroepelijk uit in Deest. Het bleef nog lang onrustig op de gezellige festival wei.

*Tekst door: Toine van Poorten en foto's: Rita van Poorten (Highway Chile, Vandale & Picture) en Toine van Poorten (overig)

Back to Main Page