BLOKHUT LIVE @ De Baroeg, Rotterdam, 11-05-2019

Vier Nederlandse bands op de bill, dus daar moeten we maar eens gaan kijken. Blokhut Live is sowieso al een festival dat vaak een goede line-up presenteert. Dit keer was het festival extra speciaal, want het tweede optreden van AUGUST LIFE zou hier plaatsvinden. Iets waar ik persoonlijk heel erg naar uit keek, zeker nadat de CD me al een paar keer omver heeft geblazen. Jammer genoeg moest er ook een eetmomentje ingelast worden, dus een band moest hieraan geloven. En hoewel de keuze moeilijk was, werd het toch de tweede band ORDER OF THE EMPEROR, die het moest bezuren. LOVELL'S BLADE heeft net een tweede CD uitgebracht, dus ook die wilde ik niet missen. Tot slot had ik al veel goede dingen gehoord over 7 MILES TO PITTSBURGH, maar nog nooit een noot muziek gehoord van deze band rond Andrew Elt (SLEEZE BEEZ). Reden te meer om daar eens verandering in te brengen. Er zijn altijd veel bekenden, die hier op af komen. Dat maakt zo'n festival altijd extra gezellig, dus waren de verwachtingen voor deze avond hooggespannen en die zijn eigenlijk alleen maar overtroffen, mag ik wel zeggen. Dus laten we maar bij het begin beginnen. Blokhut Live in de Baroeg, here we go!

De zaal is al open als we aankomen, maar de toegang tot het podium is nog gesloten. Reden te meer om even te socializen met wat bekenden, zoals Dick Vijgen, de drummer van EAR DANGER. Sommige mensen zien we regelmatig, sommigen lopen we wel eens tegen het lijf, maar het is altijd gezellig om even een praatje te maken. Maar uiteindelijk komen we voor de muziek vandaag en het eerste optreden wordt al gelijk speciaal.


Na een optreden in Breda is dit het tweede optreden ooit van AUGUST LIFE, de akoestische nummers die ze speelden op een platenbeurs even niet meegeteld. Op CD of de plaat voor de puristen (en de zeeblauwe vinyl versie van "New Eternity" is een must have voor de vinylliefhebbers), heeft deze band al mijn hart gestolen. De vraag blijft of ze dit live ook waar kunnen maken. Zijn er nog mensen die twijfelen?? Die lezen dan de verkeerde bespreking, want AUGUST LIFE kwam, zag en overwon. Na de intro wordt "Coming Home" op ons afgevuurd. Ik moet het even op me af laten komen wat er allemaal gebeurd, hoor. De band straalt energie en enthousiasme uit en misschien dat er in het eerste nummer nog een kleine dosis gezonde spanning bij zat, maar bij "Draw The Line" is ook dat verdwenen. De band gaat aan een echte zegetocht beginnen, die voor vele mensen in het publiek echt overrompelend zal zijn. Superlatieven schieten tekort en als de band begint aan "Angels Of War" is het duidelijk dat de avond voor AUGUST LIFE niet meer stuk kan. De moves en het (oog)contact met het publiek zijn goed en ook in de aankondigingen is duidelijk te merken, dat de band er zin in heeft. Dit enthousiasme slaat met gemak over naar het publiek. "New Eternity" was op de CD al een oorgasme, maar ook live is het een echte klaarkomer van jewelste. Na "Turn Back Time" wordt de band voorgesteld aan het publiek. De nummers bevatten spanning, variatie en vernuftigheid en dit wordt voor de volle honderd procent overgedragen aan het luisterende publiek vandaag, die soms ogen en oren tekort komt. "Dead End" is nu aan de beurt. Eigenlijk kunnen we dit optreden als een soort van CD presentatie zien, want we missen aan het einde van het optreden alleen nog maar het nummer "Unstoppable Force" en helaas wordt die vandaag niet gespeeld. "Immortalized" hervat de zegetocht en de band heeft wel in de gaten dat ze hier vanavond iets onvergetelijks neer hebben gezet. De slogan 'de eerste klap is een daalder waard' gaat hier zeker op. Met "Love / New Life" zijn we aan het einde van dit verpletterende optreden gekomen. AUGUST LIFE kwam, zag en overwon en ik vond het optreden zelfs beter, dan ik al gehoopt had. Met "Nevermore" kan AUGUST LIFE hun laatste applaus in ontvangst kan nemen. Het gejuich van het publiek zegt genoeg. Die zien we nog wel een keer terug hier, maar dan als headliner. We hebben nog even contact met wat bandleden en dan is al snel tijd voor de warme hap. De avond kan echter niet meer stuk.


Pas bij de laatste noot van ORDER OF THE EMPEROR komen we weer terug. Iedereen, die we spraken was eigenlijk erg enthousiast over deze band. We gaan echter gelijk door met LOVELL'S BLADE, die ondertussen net hun tweede CD uit hebben en ook hier zal er sprake zijn van een soort van CD presentatie. En al treden ze iets vaker op dan AUGUST LIFE, zal deze geoliede machine misschien ook wel iets eerder op stoom zijn. Het zwaartepunt ligt uiteraard op de nieuwe CD en om maar lekker voluit te kunnen knallen wordt er geopend met "Dynamite". Heb je hem, knallen en "Dynamite"? Nou ja, laat ook maar zitten. Het publiek wordt gelijk ingepakt en met "Nothing To Lose" presenteert de band ons meteen op een nummertje van de eerste CD. De songs zijn pakkend met een stevige bite. Pete heeft een zware dobber aan zijn microfoonstandaard en als je er even bij blijft, heeft hij in no-time beet, als hij dat zou willen. Het publiek is echter al vanaf het begin bij de les, dus dat komt allemaal wel goed. Tijdens "Legend In A Day" doet het publiek een vocale duit in het zakje. Dit nummer blijft toch wel een uitschieter, die op mijn lijst staat van persoonlijke favorieten. Na een keer horen, zing je het gelijk mee en krijg je het de hele dag niet meer uit je kop. Maar heb nog even geduld, want het wordt nog veel beter. "Take The Long Way Home" is net als alle andere nieuwe nummers een verse kennismaking met het werk van de tweede CD. Wat me opvalt is dat alle nummers even sterk zijn en dus een goede aanvulling zijn op de nummers, die we al kennen van "Stone Cold Steel". Na een keer kan ik nog geen echte uitschieter aanwijzen, maar dat het nieuwe werk vet klinkt, is een ding dat zeker is."Devil's Daughter" laat zien dat de band vandaag in extreem goede doen is. De spontaniteit spat er, net zoals bij AUGUST LIFE, zichtbaar van af en "The Nightmare Begins" is dan ook duidelijk maar een titel vanavond en geen statement. Pete Lovell heeft dan ook niet de minste muzikanten om zich heen verzameld. Bassist Patrick Velis is een ritmische rots in de branding, die een geweldige tandem vormt met Noel van Eersel, die het liefst zijn drumkit de gehele Baroeg zou laten zien. Dan moet ik ook nog even iets kwijt over het 'dream team' Mike Ferguson en Andre Wullems. Als je kan beschikken over zulke kanjers in je band, dan heb je echt een perfecte basis en dat hebben we geweten ook vanavond. Pete zelf is natuurlijk het middelpunt en de man waar het allemaal om draait, laten we eerlijk wezen. Met zijn immer aanwezige Engelse accent heeft hij al snel eenieders sympathie gewonnen. En met zijn geweldige stem doet hij daar met gemak nog een schepje bovenop. "Gonna Get Rough", "Slippin' Away" en "Against The Grain" zijn een setje nieuwelingen en dan komt er nog een persoonlijk kippenvelmomentje aan als de band "Rollin' On" de zaal instuwt. He, staat de zaal nou op z'n kop? Ja, en niet zo'n klein beetje ook. Voor ondergetekende het onbetwiste hoogtepunt van de hele avond. Mij maak je niet zo makkelijk meer gek, maar deze ging er in als koek. "Nothing But The Truth" brengt iedereen weer een beetje tot bedaren, want volgens mij was ik niet de enige die compleet uit zijn plaat ging. Het hele LOVELL'S BLADE choir (lees: het publiek) deed dan ook heel erg zijn best om dit nummer tot de klapper van de avond te bombarderen. Met "Make My Mark" en "Out For Blood" komt het optreden van LOVELL'S BLADE tot een zinderend einde. Als je door de setlist heen leest, valt er eigenlijk maar een ding op. Pete pakt niet meer terug naar zijn oude PICTURE successen, ook al bestaat de band uit drie ex-leden van die band. Integendeel, Pete Lovell staat volledig op zijn eigen benen nu en ik denk dat heel veel mensen de PICTURE nummers niet eens gemist hebben. Hij kan het nu ook makkelijk af zonder, dat heeft hij vanavond wel bewezen.


7 MILES TO PITTSBURGH is mij onbekend en daarom krijgen ze bij mij al het voordeel van de twijfel. Het gaat er op het podium in ieder geval een stuk serieuzer aan toe dan bij de vorige bands. Niet dat het tot nu toe een grote lachparade was, maar de bandjes waren wat losser en het publiek kwam dan ook wat makkelijker op gang. Bij deze band wordt er vakkundig gemusiceerd en op dat gebied is het dus zeker genieten geblazen. Frontman Elt heeft nog weinig van zijn charmes verloren, die hij heeft opgedaan bij vorige werkgevers GIN ON THE ROCKS en SLEEZE BEEZ. Hij voelt zich dan ook als een vis in het water op het podium. Muzikaal gezien tapt de band uit het vaatje waar ook bands als RUSH en LED ZEPPELIN uit tappen en dan moet je van goede huizen komen, maar dat is deze band wel toevertrouwd. Een andere bekende is bassist Martin Helmantel, die we nog kennen van ELEGY. Het zwaartepunt ligt vanavond duidelijk op de nieuwe CD "Revolution On Hold", maar ook het gelijknamige debuutalbum wordt niet geschuwd. 7 MILES TO PITTSBURGH overtuigd wel, al is het duidelijk muziek die het best tot zijn recht komt als luistermuziek. Op het podium oogt het soms wat statisch, maar is als geheel daardoor niet minder virtuoos. Als de akoestische gitaar van stal wordt gehaald en Andrew zichzelf zal begeleiden op dit akoestische wapen, klinkt er ineens vanuit de zaal keihard 'spelen!!!!!'. Daar is Andrew dus niet echt van gediend en hij dreigt ermee om er nog een tweede akoestisch nummer achteraan te doen. 7 MILES TO PITTSBURGH laat zich niet commanderen, opjagen of wat dan ook. De band staat op het podium om kwaliteit te leveren en dat doen ze dan ook met heel hun hart en ziel. Ik ga dit thuis op mijn gemak nog eens een keer goed beluisteren. Het optreden van vanavond zie ik als een goede eerste kennismaking.
Blokhut Live was weer een mooi spektakel, maar ook aan deze mooie avond komt weer een eind. Volgend jaar maar weer opdraven, als de bill net zo interessant is als vandaag. Als we richting de auto lopen horen we nog, dat 7 MILES TO PITTSBURGH er nog een toegift tegenaan gooit in de vorm van de RUSH klassieker "Tom Sawyer", Een nummer, dat zeker bij het oeuvre van de band past. Nu is het 35 Miles To Leerdam. Tot de volgende keer Baroeg, het was me weer een waar genoegen.

Text by Toine van Poorten & photos by Rita van Poorten

Back to Main Page