XL / 5150 / SMALLTOWN NOBODIES / HIGH VOLTAGE

Zaterdag, 5 september 2015
Locatie: Baroeg, Rotterdam, NL

Deel drie van onze Stan Verbraak drieluik vindt plaats in de altijd gezellige Baroeg. Probeer maar eens nee te zeggen tegen een avondje uit met twee gave tribute bands, een voor AC/DC en een voor VAN HALEN en twee bands, die weten hoe keiharde rock muziek gespeeld moet worden en dat dan in een gezellige atmosfeer in een van de oudste rock clubs van Nederland. Dat kan ik niet en daarom was het op naar de Baroeg, ook al zouden we twee dagen daarna op vakantie gaan naar Kroatië.

De geraniums krijgen al genoeg aandacht, dus op naar XL, die garant staan voor een uurtje gezellig beuken. Je hele platenkast komt in een uurtje voorbij zetten. Wat wil je nog meer? Het fraais wordt geopend met “Dallas 1 P.M.”, dat we natuurlijk kennen van SAXON. En hoewel de microfoonstandaard al versierd is met een paars gekleurd monster, komen er nog meer verkleedpartijen ten tonele gedurende dit optreden. Wat dacht je van de hoedjesparade tijdens “Gimme All Your Lovin’ ” van ZZ TOP? Ja, die Johan Postma weet er wel een aardige draai aan te geven vanmiddag. “Lil Devil” van THE CULT is daarna aan de beurt in een lekkere versie. Op zich sowieso al leuk wat hier geboden wordt vanmiddag. Al moet ik eerlijk toegeven, dat de WHITESNAKE cover “Here I Go Again” vandaag de enige misser is in het geheel. Een gevalletje van net iets te hoog gegrepen. Wat overigens de feestvreugde niet kan drukken, want met de SAXON song “Chasing The Bullit” wordt dit kleine plooitje al gauw weer glad gestreken. “Snorting Whiskey (Drinkin’ Cocaine)” van Canadees PAT TRAVERS beukt er weer lekker op los. Johan moet daarna kort in de schmink, tanden gepoetst, mooi pakkie aan, want het is tijd voor ZZ TOP’s “Sharp Dressed Man”. Nou, om door een ringetje te halen, hoor. Je kan wel denken, dat we hier met een coverbandje te maken hebben, maar ondertussen wordt er toch stevig gemusiceerd en het enthousiasme van de heren spat er duidelijk van af. Ze hebben dan ook een eigen fan base meegenomen, die aan de zijkant van het podium zichtbaar staan te genieten en mee te fuiven. “She Sells Sanctuary” van THE CULT is ook weer zo’n lekkere stamper. “Stand Up And Fight” van SAXON is nog zo’n kraker. Het kan allemaal niet op. Wat problemen met haperend apparatuur wordt mooi opgevangen door de tune van “Laurel & Hardy” te spelen, tot vermaak van het publiek. Altijd beter dan werkeloos erbij staan en hopen dat de storing snel voorbij is. Deze band houdt er nu eenmaal van om mensen te vermaken en dat doen ze dan ook met de laatste twee krakers in de set en dat zijn THIN LIZZY’s “Cold Sweat” en “Whiskey In The Jar”. En XL zou XL niet zijn, als ze voor die laatste nog een keer alles uit de kast halen. Met een Jack Daniels outfit aan en gaan als de brandweer. Gezelligheid is troef bij XL en fit was een zeer vermakelijk optreden.

5150 betekent deel drie van ons Stan ‘The Man’ Verbraak drieluik. Een VAN HALEN tribute band als deze is een heel goed alternatief als de echte helden het simpelweg vertikken om deze kant op te komen. De band put uit alle vaten, die VAN HALEN ooit heeft aangeboord. Van het eerste album tot en met de periode met ‘Red’ Sammy Hagar. Alles passeert vanmiddag de revue. Effe kijken of ik genoeg veren heb ingeslagen om de heren mee te behangen, want dit was echt een te gek optreden, dat energiek van start gaat met “Good Enough”. Nou en of dit goed genoeg is. Wat een power, wat een energie en wat een talenten zijn hier aan het werk. “Atomic Punk” wordt er direct achteraan geplakt. Heerlijk om al die klassiekers weer eens voorbij te horen komen. Je zingt ze allemaal met gemak mee van voor tot achter. “Panama” bijvoorbeeld is toch wel een heel lekker nummer uit het Diamond David Lee Roth tijdperk. Nou, deze komt dus wel mooi uit het Stan ‘Lee’ Verbraak tijdperk en klinkt al even geweldig. “Ain’t Talking ‘Bout Love” heeft een subliem openingsriffje, wat mooi wordt geëvenaard door de twee gitaristen. Niet de minste overigens, want naast Conrad Hultermans, vinden we ook het jonge talent Sebas Honing op de zes snaren. Gewapend met gitaren, die de bekende Eddie Van Halen streepjes hebben. Waarom ook niet? Als je er voor gaat, doe je dat ook helemaal in stijl. Soms worden er zelfs boormachines bijgehaald om de juiste effecten te creëren. Ook al ging dat niet helemaal vlekkeloos, het laat toch wel zien dat echt alles uit de kast wordt gehaald om het publiek te vermaken. “D.O.A.” kan ik wel bestempelen als favorietje. Vraag me niet waarom. Gewoon het juiste nummer op het juiste moment, denk ik. Na “Judgement Day”, krijgen we een van de hitjes, die VAN HALEN had met Sammy Hagar achter de microfoon en dat is “Why Can’t This Be Love”. Wie kent deze niet, zeg nou eens eerlijk?! “Poundcake” en “On Fire” gaan er in als zoete koek en daarna wordt de show omgeturnd tot een greatest hits gebeuren, want wie zingt er nou niet mee met “Running With The Devil”. Zelfs als je de volgende morgen naar de kerk gaat, blèr je zo’n nummer nog uit volle borst(en) mee. “Hot For Teacher” heeft een drumintrootje van houthakker van dienst Stefan Maas. De finale van de show bestaat uit “Ice Cream Man” (nou, een ijsje gaat er altijd in, dacht ik zo) en “I’m The One” (altijd een van mijn favorieten geweest). Er word vanmiddag echt afgesloten met een onbeslist gitaarduel van Conrad en Sebas, wat het predikaat “Eruption” wel verdiend. Uiteraard kan dit niet gespeeld worden zonder dat “You Really Got Me” van THE KINKS (just kiddin’) er achteraan komt. Als de echte VAN HALEN met zo’n set naar Nederland zouden komen, dan zouden de kranten er vol van staan. Ik vrees, dat de heren van 5150 het met dit artikeltje moeten doen, maar de woorden zijn daarom niet minder gemeend. Als je van een avondje onvervalste VAN HALEN muziek wilt genieten, dan moet je bij 5150 zijn. De energie spat er van af, de bekwame muzikanten geven twee honderd procent en als kers op de taart krijg je Stan ‘the Man’ als legendarische frontman. Moet ik doorgaan? Ik denk, dat het eurootje wel gevallen is, he?! Top optreden!

Gauw een hapje doen, want voordat je het weet staat de volgende band weer op het podium te trappelen. Gelukkig zorgt de ‘master of ceremonies’ Robert Soeterbroek er wel voor, dat je in zijn eigen gortdroge manier, er op tijd bij wordt geroepen als er weer afgetrapt gaat worden. De volgende band is SMALLTOWN NOBODIES, die een heel fanarsenaal met zich mee heeft genomen om de zaak eens flink op stelten te zetten. Voor mij was het een reden om de hoes van de NO EXQZE LP “Too Hard To Handle” mee te nemen voor een krabbel van zanger Lain Barbier, die we mogelijk ook nog kennen uit zijn TURBO periode. Een legende uit de Nederlandse rock wereld. Het is dan ook geweldig om te zien, dat Lain en Stan even bijbabbelen voor het optreden. Laat ik voorop stellen, dat de muziek van de band niet echt mijn ding is. Ik hoop, dat ik dit toch wel eerlijk mag zeggen?? Ik ben een man van de oude stempel, maar ik ben zeker ook professioneel genoeg om in te zien dat hier zeer verdienstelijk wordt gemusiceerd en dat er een show volgt, die er mag zijn. De band oogt strak en steekt energiek van wal met “How It Feels”. Hoe het klinkt als “American Woman” wordt gespeeld door RAGE AGAINST THE MACHINE wordt duidelijk bij “Wrong”. “Drowning” heeft een industriële beat. Dat vind ik altijd even wennen, maar het nummer bevat ook net zo makkelijk een twin gitaar solo, dat dan ook weer wel. De band laat in ieder geval zien, dat ze er helemaal voor gaan en dit enthousiasme reflecteert zichzelf op het publiek, wat nog niet bekend is met de muziek van deze SMALLTOWN NOBODIES. “Ugly” is het resultaat van het slikken van foute pillen en waarschijnlijk zijn dat dan die pilletjes waar je lang en hard op kan gaan. Geen last van bij ondergetekende, maar er zijn er genoeg, die de gevolgen van zo’n foute pil wel kennen. De band schuwt het dan ook niet om dit soort onderwerpen aan te snijden. Het zijn de zaken van alledag, die aan bod komen en je soms stevig aan het denken kunnen zetten. Het wordt eigenlijk allemaal verwoordt in het navolgende nummer “Live Ain’t Easy”. Dit nummer gaat over iemand in je omgeving of je vriendenkring, die is overleden. Zal ik een lijstje maken? Met “The Beast” gaat Lain er zich mee bemoeien en komt de akoestische gitaar er aan te pas. Het nummer heeft duidelijk een groovy bite, maar doet me toch hier en daar ook een beetje aan QUEEN denken en dat moeten de heren maar als een compliment opvatten. “Lies” gaat over overspel. Nog zo’n thema waar je wel een avondprogramma mee kunt vullen, als je dat wilt. Gelukkig ook in mijn leven niet aan de orde, maar je zal ze de kost moeten geven waar het wel een herkenbaar iets is. Een item van deze tijd wordt bezongen in “20 More Steps”. De man met de granaat, het mes, het pistool en dan de daad. Weer een (onschuldige) dode. Het is aan de orde van de dag en mensen zijn geneigd zich er voor af te sluiten en te doen alsof het niet bestaat. Het wordt te gewoontjes in de harde samenleving van vandaag de dag en we kijken er eigenlijk al niet meer van op als dit op het journaal te zien is of te lezen is in de kranten. Het dynamische optreden wordt afgesloten met de CLAWFINGER cover “Biggest The Best”, wat de band op het lijf geschreven is. Ondanks dat de muziek niet mijn kopje koffie is, kan ik zeker beamen dat dit vette shit is met een mooie hoofdrol voor Lain, die het zingen zeker nog niet verleerd is. Leuk om hem weer eens bezig te zien en dat is de rest van het publiek wel met me eens, denk ik zo. Daarna nog even tijd om te socializen, voordat het klapstuk gaat komen. Het is weer ouderwets gezellig en het ‘ons kent ons gevoel’ leeft hier nog als nergens anders. Even krijg je het idee, dat de familie weer eens een keer bij elkaar komt. Kort van gedachten wisselen met een oude bekenden, herinneringen ophalen in het verleden, kijken naar de toekomst of gewoon een pilsje drinken met maten of een vette bek halen met een frikandel met bergen curry saus uit de frietkraam, die buiten weer overuren staat te draaien. Het kan hier gewoon en het voelt zo vertrouwd. Doe maar gewoon, want overal ter wereld wordt al gek genoeg gedaan. Dat vergeten we hier even voor een paar uur. Nu nog een anderhalf uurtje rampestampen met AC/DC muziek en dan komt de rest vanzelf goed. Mooie gedachte toch of niet?!

De band wordt aangekondigd met de mededeling, dat dit de best bezochte editie is van het festival tot nu toe. Nou, dat is nog eens goed nieuws en iets waar de organisatie met recht trots op kan zijn. Een organisatie waar ik bij deze op papier nog even een staande ovatie voor wil geven voordat ik verder ga, want dat hebben ze wel verdiend. HIGH VOLTAGE komt uit België en daarmee is eigenlijk alles wat relevant is gezegd. Ik heb vaak een strakke cover of tribute band gezien, maar deze spant echt wel de kroon. Wat een avondje ongenadig genieten wordt hier voorgeschoteld. “Hell Ain’t A Bad Place To Be”. Nou, ik heb over de Baroeg ook geen klagen, maar dit is zeker een goede opener hier. Effe de oogjes dicht en dan Angus eens goed aankijken. Ja, twee druppels Geuze en deze heeft nog haar ook, wat je van de originele Angus volgens mij niet meer kan zeggen. “Shoot To Thrill” gooit kolen op het vuur. Het enthousiasme van de band komt zeker over op het publiek en met “Rock Or Bust” wordt zelfs het nieuwe materiaal niet vergeten. Brian Johnson heeft een verjongingskuur ondergaan, maar wat heeft die jongen een uithoudingsvermogen! Compleet met pet gaat hij als een malle tekeer. “Back In Black” komt uit het rijtje klassiekers. Het wordt dan ook extra leuk, als er ook een onbekender nummer als “Goodbye And Good Riddance To Bad Luck” voorbij komt denderen. De dames worden daarna in het zonnetje gezet met de bekende striptease show van de Belgische Angus tijdens “Bad Boy Boogie”. Ik ga niet in details treden, want dan komt dit stukje nooit door de ballotage commissie, maar het doet me wel denken aan de jaren zeventig, waarbij Angus dit op precies dezelfde manier deed. De bellen luiden daarna, wat betekent dat het tijd is voor “Hells Bells”. Een nummer, dat niet mag ontbreken in de set natuurlijk. Daarna is het tijd voor een kort ritje door de zaal, want Angus wordt niet alleen op handen gedragen, maar mag ook nog op de schouders van de zanger tijdens “High Voltage”. Een van de grootste hits volgt met “Highway To Hell”, maar de koek is nog lang niet op. Het enthousiasme blijft gelukkig onveranderd en de kwaliteit blijft ongekend hoog. “You Shook Me All Night Long” is ook al zo’n lekkere kneiter, die niet vergeten wordt. Al ben ik meer verrast, dat ze vanavond “Rock And Roll Damnation” spelen. Zoals je leest, is de set lekker gevarieerd en het gebodene van een zeer hoog niveau. “T.N.T.” wordt explosief neergezet, zoals het hoort natuurlijk bij een nummer met zo’n titel. De lange versie van “Let There Be Rock” komt daarna aan de beurt, waarbij Angus weer flink uit zijn spreekwoordelijke panty scheurt. Het feestje wordt afgesloten met “Whole Lotta Rosie”. Rosie never stops, maar aan dit optreden komt een eind. Gelukkig niet, voordat het buiten zinnen zijnde publiek is getemd met twee toegiften. Allereerst is het meezingen geblazen met “Thunderstruck” en daarna komen de kanonnen uit de kast voor “For Those About To Rock (We Salute You)”. Dan is de koek toch echt op en de kruimels ook. De vakantie lonkt en we zijn er aan toe, maar dit pakken ze ons niet meer af. Om volgend jaar lekker buiten op het terras te kunnen zitten, zal de volgende editie van Blokhut Live al op 28 mei plaats vinden. Dat is mooi, want dan hoeven we niet zo lang te wachten. Ik zie jullie daar wel weer. O ja, onze dank gaat uit naar de organisatoren van hardrockcafe de Blokhut. De mazzel en tot volgend jaar!

*Tekst: Toine van Poorten
*Foto's: Rita van Poorten

Back to Main Page